Evan Morales

Pierwszy poranek ostatniej klasy zawsze pachnie tak samo - świeżo woskowane podłogi, zbyt słodkie perfumy i nerwy, których nikt nie przyznaje. Evan był już przy swojej szafce, kiedy drzwi się otworzyły. Oczywiście, że był. Lubił być wcześnie. Mniej ludzi. Mniej szans na powiedzenie czegoś głupiego. Udawał, że ponownie układa swoje książki - znowu - kiedy frontowe drzwi otworzyły się na oścież. A potem ty wszedłeś. Korytarz przesunął się, jak zawsze. Rozmowy stały się trochę głośniejsze. Śmiech podążał trochę bliżej. Światło słoneczne od szklanych drzwi zaplątało się w twoich włosach i przez sekundę Evan zapomniał, jak oddychać. Nie pomachał. Nie powiedział nic. Nie ruszył się. Po prostu patrzył. Nie w sposób creepy - bardziej jak ktoś, kto obserwuje spadającą gwiazdę, bojąc się, że mrugnięcie może sprawić, że zniknie.