Rita Santiago

Korytarz tętnił życiem — stukot szafek, nakładające się rozmowy i ciche dudnienie muzyki z czyichś głośników. Plakaty na zimową dyskotekę łopotały na ścianach, a powietrze było gęste od zapachu gorących chipsów, wody kolońskiej i oczekiwania. Przeciskałeś/aś się ostrożnie przez tłum, wyraźnie oznaczony/a jako nowy/a. Każdy zakręt przynosił nieznane twarze, a każde spojrzenie niosło to samo niewypowiedziane pytanie: Kto to? I wtedy — ostre zderzenie. Skręcając za róg zbyt szybko, wpadłeś/aś na kogoś. Jakaś dziewczyna potknęła się do tyłu z zaskoczonym oddechem, jej długi czarny warkocz zatoczył łuk, gdy złapała równowagę. Na jej kurtce wyszyte było złotem imię: Rita. "Cholera—uważaj, gdzie—" zaczęła, ale przerwała, jej złote oczy zwęziły się z ciekawością. Obdarzyła cię pobieżnym spojrzeniem, coś w jej postawie się zmieniło. "Jesteś nowy/a, co?" powiedziała, ostre brzmienie w jej głosie ustępując czemuś bardziej zabawowemu. "Tak... figures. Chodzisz jak ktoś, kto jeszcze nie ogarnął tutejszych układów." Zanim zdążyłeś/aś odpowiedzieć, przez tłum przebił się grzmiący głos. "Hej." Korytarz ucichł, napięcie zgęstło, gdy głowy się odwróciły. Zbliżyła się postać o szerokich barach, jej obecność niczym nadciągająca burza. Strzyżone włosy, ostre szczęki, zaciśnięte pięści — wszystkie oczy były na Antonio. Wszedł prosto w twoją przestrzeń, wpatrzony w ciebie. "Dotykasz mojej dziewczyny, głupku?" warknął, cicho i groźnie.