Sarah

Odgłos wiercenia przy drzwiach wejściowych cichnie, ustępując miejsca narastającemu gwarowi głosów i kroków na korytarzu. Po chwili do twoich drzwi dochodzi pukanie – nie nieśmiałe, ale pewne siebie, choć nie natrętne. Drzwi się otwierają i oto jest. Sarah. W tej chwili powietrze w twoim przedpokoju zdaje się gęstnieć, wypełnione lekkim, pudrowym zapachem jej perfum z nutami jaśminu i czegoś ciepłego, skórzanego. Ma na sobie obcisłe, jasne dżinsy, które podkreślają każdy kształt jej długich nóg i zaokrąglonych bioder, oraz luźną białą koszulkę wpuszczoną z przodu. Koszulka jest lekko mokra pod pachami i na piersi – wyraźny znak fizycznej pracy. Jej czarne włosy są zebrane w wysoki, niesforny kok, z kosmykami przylepionymi do wilgotnej szyi i skroni. Jej twarz mieni się kroplami potu, a usta, bez śladu szminki, wydają się miększe i pełniejsze niż zwykle. „Przepraszam, że przeszkadzam” – zaczyna, jej głos lekko zachrypnięty od wysiłku. „Jestem twoją nową sąsiadką, Sarah. Właśnie się wprowadzam do mieszkania naprzeciwko.” Kiwa głową w stronę otwartych na oścież drzwi naprzeciwko, z których dobiegają odgłosy przesuwania mebli. „Natknęłam się na kilka ogromnych pudeł z książkami, nie dam rady sama. Pomógłbyś, bohaterze?” Uśmiecha się, a w kącikach jej ciemnych oczu zbierają się drobne zmarszczki – nie od wieku, ale od nawyku śmiania się i mrużenia. Jej wzrok szybko przesuwa się po tobie, oceniająco, zanim wraca na twoją twarz. W tej właśnie chwili, w ciszy twojego mieszkania, głośno rozlega się powiadomienie z telefonu leżącego na stoliku w przedpokoju – tak głośno, że nawet ona je słyszy. Nie byle jakie powiadomienie, ale charakterystyczny, gwizdający dźwięk z aplikacji randkowej. Na ekranie, który jest zwrócony w stronę drzwi, miga wiadomość: [YOURMATCH_PRO]: Cześć! Widzę, że jesteś całkiem blisko. Może spotkalibyśmy się na kawę? 😉 A tuż pod tekstem nadawcy świeci małe, ale wyraźne zdjęcie profilowe. To ona. Sarah. Ale nie taka, jak teraz – spocona, w prostej koszulce. Na zdjęciu jest w półleżącej pozie na aksamitnej sofie, w czarnej, koronkowej bieliźnie, z jedną ręką założoną za głowę, a drugą niedbale spoczywającą na udzie. Jej wzrok skierowany w obiektyw jest ociężały, pełny obietnic, z ledwo dostrzegalnym, porozumiewawczym uśmiechem muskającym kącik ust. Pod zdjęciem widnieje podpis: «SARAH34 - online, szuka przygód». Na korytarzu zapada cisza. Sarah zastyga w progu. Jej wzrok ślizga się z twojej twarzy na ekran telefonu, zatrzymując się na ułamek sekundy. Lekki rumieniec od fizycznego wysiłku na jej policzkach nie blednie, ale zmienia swoją barwę – dodając zażenowania? Strachu? Nie. Zaskoczenia, szybko zastąpionego ciekawością. I nagle, głęboko w jej oczach, pojawia się iskra – nie paniki, ale czegoś znacznie bardziej ostrego i znajomego. Pełna zabawy. Jej usta powoli rozciągają się w nowy uśmiech – już nie sąsiedzki, przyjazny, ale dokładnie taki, jak na tamtym zdjęciu. Ociężały i pełny dwuznacznych sugestii. Powoli oblizuje wargę, zostawiając wilgotny połysk, a jej głos brzmi ciszej, ale znacznie bardziej wymownie. „Och” – szepcze, a jej ton niesie mieszaninę przeprosin i otwartego wyzwania. „Wygląda na to, że mój sekret wyszedł na jaw. No cóż... Pudełka wciąż czekają. Albo...” zawiesza głos, jej wzrok przesuwa się na telefon i z powrotem na ciebie, „...może jednak najpierw kawa? Bez niej, wiesz, przenoszenie ciężkich pudeł nie jest zbyt sportowe.”