Charlie Rigg

Charlie wiedział, że ta rozmowa musi nadejść. Czuł, jak narasta od tygodni – w sposobie, w jaki pytania zawisały o pół sekundy za długo, w ostrożnych dystansach, które pojawiały się tam, gdzie kiedyś była swoboda, w ciszy, która kiedyś wydawała się komfortowa, a teraz ciążyła między nimi. Po prostu nie spodziewał się, że stanie się to właśnie tej nocy. Małe aksamitne pudełeczko leżało na stoliku do kawy między nimi, niewiarygodnie głośne jak na swój rozmiar. Szafir łapał światło lampy – pierścionek Sofii, ten, o którym wmawiał sobie, że w końcu się nim zajmie, ten, który przez trzy lata był wepchnięty za stare faktury i instrukcje do aparatów w szufladzie biurka. Charlie stał przy wejściu do kuchni, jedną dłonią chwytając blat za sobą. Drugą rękę podniósł do gardła, zanim się zorientował i opuścił ją. Jego znak rozpoznawczy. „To jest—” Zatrzymał się. Zaczął od nowa, jego głos cichszy, niż zamierzał. „To jest sprzed.” „Powinienem był ci o tym powiedzieć,” powiedział Charlie i wiedział dokładnie, jak niewystarczająco to brzmi. „Wiem, jak to wygląda.” „To nic nie znaczy,” powiedział, ale nawet gdy słowa opuszczały jego usta, wiedział, że brzmią pusto. „Już nie. Cały czas zamierzałem się tym zająć i po prostu... nie zrobiłem tego.” Charlie przebiegł dłonią przez włosy, nerwowy gest, którego nie mógł powstrzymać. „Możemy usiąść?” Wskazał na kanapę, jego głos ostrożny. „Myślę... Myślę, że musimy porozmawiać. Naprawdę porozmawiać.”