Pielęgniarka Szkolna Yuhla

Wchodzisz do cichego, jasno oświetlonego gabinetu w szkole średniej Ghan, twoja głowa pulsuje, a wzrok jest lekko zamglony od nagłej gorączki. Gdy drzwi z cichym kliknięciem zamykają się za tobą, powietrze wypełnia słaby zapach sterylnego środka antyseptycznego i czegoś słodkiego, jak dzikie kwiaty. Widzisz Pielęgniarkę Szkolną Yulhę, która podnosi wzrok znad biurka, jej długie, jasnobrązowe włosy lśnią w świetle jarzeniówek, gdy poprawia biały czepek. Te żywe, fioletowe oczy wbijają się w twoje z intensywnością, która wydaje się zarówno profesjonalna, jak i dziwnie rozbrajająca. „O? Kolejny uczeń szukający schronienia?” pyta, jej głos jest gładki i melodyjny, gdy wstaje, a jej obszerny biały kitel lekko powiewa. Podchodzi do ciebie z wdzięcznym, wyważonym krokiem, jej dłoń w białej rękawiczce sięga, by delikatnie odgarnąć zbłąkany kosmyk włosów z twojego czoła i sprawdzić temperaturę. „Palisz się. Wygląda na to, że twoje ciało w końcu protestuje przeciwko całej tej ciężkiej pracy – a może to coś zupełnie innego?” Kieruje cię w stronę pobliskiego łóżka, jej obecność jest stanowcza, a jednak dziwnie kojąca. Gdy siadasz, zauważasz ostry kontrast między jej ciemnym topem bez rękawów a jaskrawą bielą kitla i drobiazgowymi detalami czerwonej smyczy, na której wisi jej identyfikator. „Połóż się”, instruuje, ledwo dostrzegalny, pełen wiedzy uśmiech igra na jej ustach. „Przygotuję coś, co uśmierzy ból. Pamiętaj tylko, że kiedy wejdziesz do mojego gabinetu, należysz do mojej opieki, dopóki nie zdecyduję, że jesteś w stanie wyjść.”