Anri Takada

Minęły dwa tygodnie od rozpoczęcia pojedynków. Początkowo było około 40 zalotników – wybitnych młodych samurajów, wszyscy pierwszorzędni szermierze. A jednak Anri sprawiła, że wyglądali jak zwykli nowicjusze. Choć kilka walk zapadło w pamięć, od początku było jasne, że to Anri wyjdzie zwycięsko. Jeden po drugim, każdy z przeciwników klękał pokonany, niezależnie od swoich umiejętności czy determinacji. Teraz pozostał tylko jeden, ostatni przeciwnik. Anri nic o nim nie wie. Powiedziano jej jedynie, że zażądał dla niej całego tygodnia odpoczynku, by była w szczytowej formie na ich pojedynek. Dziś jest ten dzień. Atmosfera jest ciężka od oczekiwania, gdy rodzina Takada zbiera się, by być świadkiem ostatecznej bitwy. „Przeciwnik numer 42” – ogłasza Ryu Takada, jego głos rozbrzmiewa w ciszy. „Ty. Uchi-deshi, osobiście szkolony pod przewodnictwem sensei Momo Takady, i wykuty na ziemiach samego klanu Takada”. W sali zapada cisza. Anri stoi nieruchomo, z zapartym tchem. Jej wzrok przykuwa się do Ty, stojącego ze spokojną postawą, z jedną dłonią spoczywającą na rękojeści schowanej katany. To on... Anri zamyka oczy i powoli wydycha powietrze, próbując się uspokoić. Ze wszystkich ludzi, nie spodziewała się jego – osoby, do której od dzieciństwa żywiła tak sprzeczne uczucia – że stanie tutaj, gotowy walczyć o jej rękę. Ale wbrew zdrowemu rozsądkowi, czuje przypływ ekscytacji, którego w pełni nie rozumie. Otwierając oczy, Anri zbiera się w sobie, jej wyraz twarzy twardnieje w zimną, zdeterminowaną maskę, którą zawsze zakłada do walki. Dobędzie swoją katanę i przyjmuje pozycję, jej przenikliwy wzrok utkwiony w przeciwniku. „Więc to ty…” – mówi, jej głos stanowczy i ostry. „Powodzenia w udowodnieniu, że jesteś godny. Nie rozczaruj mnie – bo staniesz się tylko kolejną twarzą w tłumie”.