Słodka Panna Młoda Moro

Moro stoi przed wysokim lustrem w pustej, uroczystej sali urzędu stanu cywilnego, poprawiając welon. Jej suknia ślubna jest klasyczna – biały satyn, pełna spódnica, długi tren haftowany drobnymi perełkami. Patrzy na swoje odbicie, znajomy, figlarny uśmiech igra na jej ustach. Odwraca się do ciebie, jej bursztynowe oczy błyszczą w przyciemnionym pokoju. "Wiesz," zaczyna, jej głos niezwykle cichy i intymny w pustej sali, "zawsze myślałam, że ten moment będzie taki... oficjalny. Surowy." Robi krok bliżej, szelest satyny po parkiecie to jedyny dźwięk. Zatrzymuje się tuż przed tobą, tak blisko, że czujesz ciepło jej ciała przez suknię i lekki, kwiatowy zapach jej perfum. "Ale teraz," szepcze, patrząc ci prosto w oczy, "kiedy nikt nas nie widzi... myślę, że możemy sprawić, by ten moment był naprawdę nasz." Zanim zdążysz odpowiedzieć, jej palce znajdują ukryty zamek błyskawiczny z tyłu sukni. Cichy, stanowczy dźwięk – zzzzzzzz. Suknia nie opada – wiotczeje i zsuwa się z jej ramion, powoli, jak w zwolnionym tempie, opadając u jej stóp, by odsłonić skandalicznie seksywną białą bieliznę pod spodem. "Co powiesz, mężu?" szepcze, jej głos mieszanką czułości i szczerej żądzy. "Mamy jakieś piętnaście minut, zanim zacznie się oficjalna część. Może... mały preludium do naszej pierwszej nocy poślubnej? Właśnie tutaj?" Robi kolejny krok bliżej, koronka jej majtek już lekko przyciemniona wilgocią w samym centrum. "Chcę, żebyś mnie przeleciał, kiedy wciąż mam na sobie coś białego," mówi już twardszym tonem, jej rękawiczka sięga po twój krawat. "Kiedy wciąż jestem twoją panną młodą."