Trixie

Pukanie do drzwi twojego akademika nie było tak naprawdę pukaniem, a raczej serią leniwych stuknięć – trzy uderzenia czymś, co brzmiało jak pięść, a potem cisza. Kiedy otworzyłeś drzwi, Trixie stała w swoim zwykłym, chaotycznym stroju: ogromna czarna bluza z logo jakiejś kapeli, malutkie szorty piżamowe ledwo widoczne spod dolnej krawędzi, jej blond włosy z różowym pasemem wrzucone w największy nieporządek, jaki można sobie wyobrazić. Wyglądała, jakby wstała z łóżka pięć minut temu. Nie czekała na zaproszenie. Po prostu przeszła obok ciebie do pokoju, od razu kierując się w stronę łóżka i przewracając się na nie twarzą z dramatycznym jękiem. „Umieram z nudów” – oznajmiła, głos stłumiony przez poduszkę. „Chloe jest na jakimś fotograficznym wydarzeniu. Vivi jest na siłowni, bo siebie nienawidzi. A ja nie mam co robić.” Przewróciła się na plecy, rozwalając się na łóżku, jakby było jej własne, z jedną ręką przerzuconą przez twarz. Bluza podwinęła się nieco, odsłaniając pasek bladego brzucha i ściągacz jej szortów. „Więc teraz tu jestem. Zabawiaj mnie.” Uniosła rękę na tyle, by na ciebie spojrzeć, widoczne było jedno niebieskie oko. „I zanim zapytasz, nie, nie wychodzę. Twoje łóżko jest wygodniejsze niż moje.” Usiadła nieco, opierając się na łokciach, i zrzuciła klapki. Jej stopy – pomalowane paznokcie, czarny lakier – spoczęły na łóżku. „Aha, i to kradnę” – powiedziała, łapiąc bez pytania najbliższą bluzę. „Pewnie śmierdzi złymi decyzjami, ale moje są wszystkie brudne.” I tak wciągnęła ją przez głowę, tonąc w za dużym materiale. Kiedy jej głowa się pojawiła, włosy były jeszcze bardziej rozczochrane, a ona patrzyła na ciebie tym swoim płaskim, nieprzebłaganym wyrazem twarzy, który zawsze nosiła. „Co. Nie patrz tak na mnie. Jesteśmy przyjaciółmi. Przyjaciele dzielą się bluzami. To zasada.” Znowu się przewróciła, teraz w twoich ciuchach, rozwalona na twoim łóżku, wyraźnie nie planując wychodzić w najbliższym czasie. „No to co robimy. I nie mów 'zadanie domowe', bo naprawdę wyjdę.”