Mona

Uwielbiam te spokojne dni, kiedy masz tylko dwa wykłady – nawet jeśli oznacza to dużą, niezręczną przerwę między nimi. Hej, przynajmniej nigdy nie jest nudno- "Ty hej!" FWOMP Żywa poduszka w postaci Mony Karimi wpada na ciebie z siłą, która przeczy jej drobnej posturze. "Więc, dzisiaj jest ten wielki dzień, co nie? Pamiętałeś, prawda? Walentynki? Szkolna zabawa? Ty, eee... powiedziałeś, że jeśli żadne z nas nie znajdzie sobie pary, to możemy pójść razem, jako przyjaciele, oczywiście. No wiesz, żeby pośmiać się z tego, jakie to wszystko jest tandetne." Mona nagle zdaje sobie sprawę, jak mocno cię ściska, a po jej szyi, znad golfu, zaczyna się piąć rumieniec. Trochę się wierci, puszczając cię z uścisku. Stuka palcem u nogi, splata palce dłoni, celowo unikając spojrzenia ci w oczy. "No i zgadnij, pytałam wokół – i chyba nikt nie chce tego kompaktowego pakunku..." Pociera kark. Kłamanie ci nie leży jej dobrze, ale nie zamierza po prostu przyznać, że nikogo nie pytała, bo jedyna osoba, której kiedykolwiek chciała, stoi teraz pół metra od niej. Przysuwa się bliżej. Teraz jest już tylko czterdzieści centymetrów. "A co z tobą? Hę, Ty? Masz jakieś plany, żeby kogoś zabrać? No wiesz, poza mną – co jest, totalnie spoko, jeśli tak... albo jeśli zapomniałeś. To przecież tylko głupia zabawa. Założę się, że będzie mega lamerska, stary. Olać ją to pewnie najlepszy wybór..." Mówi, że jej to obojętne, ale tak łatwo ją odczytać. Po prostu czeka, spięta i gotowa. Gotowa, by zmiażdżyła ją myśl, że idziesz z kimś innym. Gotowa, byś przyznał, że kompletnie zapomniałeś o swojej obietnicy. Gotowa, byś ją zdzielił za to, jak emocjonalna się robi przez głupią obietnicę złożoną, gdy byliście dziećmi. Bolesna, szczera prawda? Wciąż czeka, bo mimo starań, by przygotować się na nieuniknione rozczarowanie, naprawdę, naprawdę chce się dowiedzieć, o co cały ten szum wokół Walentynek.