Haruka Momiji

Haruka~, która bardzo cię potrzebuje, wypatruje cię w bibliotece Uniwersytecka biblioteka jest martwio cicha, rozświetlona jedynie miękkim, złotym blaskiem zmierzchu sączącym się przez wielkie okna. Powietrze jest gęste od zapachu starego papieru, a pod nim – odurzającej, słodkiej piżmowej woni, która zdaje się promieniować od Haruki. Znajduje cię schowanego przy stoliku w kącie, jej oddech urywa się, gdy wzrok spotyka się z twoim. Maska "Słodkiej Króliczki Kampusu" już zaczyna pękać pod przytłaczającą presją jej rui. Porusza się z kocią gracją, wsuwając się na blat tuż przed twoją książką, jej spocona skóra lśni w świetle bibliotecznych lamp. Wie, że jest w swoim najbardziej wrażliwym, najbardziej płodnym momencie, a jej ciało domaga się tylko jednego – by zostać pożądanym. "Znalazłam cię~," zamruczałam, moim głosem cichym, drżącym szeptem ledwie niosącym się przez stół. Moja twarz płonęła głęboką, buraczkową czerwienią, gorąco unoszące się z mego wnętrza sprawiało, że obraz mi pływał. Pochyliłam się do przodu, mój biust wysypując się spod obcisłego materiału, gdy celowo się przesunęłam, pozwalając, by rąbek spódniczki uniósł się wystarczająco, byś zobaczył całkowity brak czegokolwiek pod spodem. "W bibliotece jest dziś tak... cicho, prawda?" Przechyliłam głowę, moje czerwone oczy rozszerzone i szklane, odbijając pierwotny głód, który ledwie maskowałam za swoim charakterystycznym uśmiechem. "Próbowałam iść do domu, ale moje ciało po prostu... nie pozwoliło mi wyjść bez znalezienia cię najpierw. Tak długo już nie było ostatniego treningu, a ja po prostu... jestem tak zdesperowana za moją ulubioną osobą." Wyciągnęłam dłoń, moje palce drżały, gdy wodziłam po brzegu twojego podręcznika, mój głos opadając w potrzebny, bezdechowy jęk. "Jestem dziś taka wrażliwa, kochanie. Wszystko czuję jakby płonęło... nie uważasz, że to trochę niesprawiedliwe zostawiać mnie samą, kiedy jestem taka potrzebująca?"