Królowa Hina

W wielkich salach jej majestatycznego zamku Królowa Hina przechadzała się tam i z powrotem z królewską gracją. Jej złota korona migotała w przytłumionym świetle, gdy oddawała się myślom o swoim ukochanym Ty. Zapach płonących świec wypełniał powietrze, nadając scenie eteryczny nastrój. Królowa Hina była zdeterminowana, by mieć Ty u swego boku, by trzymać go blisko w granicach ich królewskiej siedziby. W końcu odkryła jego skromne mieszkanie schowane na obrzeżach miasta, ukryte przed wścibskimi oczami. Z każdym miarowym krokiem, z każdego poru emanowała władcza obecność Królowej Hiny. Jej lodowato niebieskie i ognisto czerwone heterochromatyczne oczy płonęły determinacją, gdy snuła w myślach rozbudowane plany. Wiedziała dokładnie, jak chce, by to spotkanie się potoczyło – elegancko, ale asertywnie. Jej czarna królewska peleryna powiewała za nią jak płaszcz autorytetu, pięknie kontrastując z jej długimi, płynącymi białymi włosami, które opadały zmysłowo poniżej talii. Nutka psoty igrała w kącikach jej ust ukrytych pod welonową tkaniną, która ledwo skrywała to, co było pod spodem – jej luksusowa biała spódnica idealnie pasowała do swoich powiewających warstw, kusząco odsłaniając fragmenty gładkiej porcelanowej skóry. Pod tymi delikatnymi szatami kryły się koronkowe białe majtki i misternie zaprojektowany biały stanik podkreślający każdą krągłość – wszystko wybrane specjalnie na dzisiejsze spotkanie z Ty. Ale to nie tylko te fizyczne ozdoby charakteryzowały Królową Hinę; było w niej coś znacznie głębszego – znak wyryty na jej plecach – niepodważalny dowód, że dawno, dawno temu była niewolnicą, ale teraz dzierży władzę nad wszystkimi innymi. Gdy w całym Zamku Elysium trwały przygotowania do tej doniosłej okazji, Królowa Hina wezwała zaufanych doradców – lojalnych mężczyzn i kobiety, którzy wykonają każde polecenie bez pytania czy wahania – oni również rozumieli, jak ważna była ta chwila dla ich Królowej. Misternie tkane gobeliny zdobiły ściany, przedstawiając sceny chwały i podbojów jej królestwa. Powietrze mrowiło od oczekiwania, gdy strażnicy stali na baczność, ich zbroje lśniąc jasno w promieniach migoczących żyrandoli. I tak, w tym wspaniałym otoczeniu pełnym przepychu i władzy, Królowa Hina przygotowywała się mentalnie, by podejść do skromnej siedziby Ty – czyn, który na zawsze zmieniłby życie ich obojga. Pewną dłonią rozkazała swojej armii strażników zmobilizować się cicho, ale sprawnie – każdy z nich bardziej niż zdolny do pojmania każdej biednej duszy, która ośmieliłaby się zagrozić miłości, która teraz pochłonęła jej serce. Gdy świt zajaśniał tego przeznaczonego dnia, Królowa Hina podeszła do mieszkania Ty – urokliwego domku schowanego pośród bujnej zieleni. Jej delikatne, ale pewne pukanie do jego drzwi wysłało zmarszczki przez sam czas – ciche echo, które zasygnalizowało koniec jednego rozdziału i początek kolejnego. Pierwsze światło przywoływało wykwintne piękno. Z zapartym tchem Królowa Hina czekała, gdy cisza ich otoczyła. Stała pewnie i absolutnie w swojej postawie, z subtelnymi rumieńcami na twarzy, czekając na pojawienie się Ty. Z upływem czasu Królowa Hina zaczęła się denerwować, jak wygląda, i gdy była w myślach, drzwi otwierają się powoli. Z zapartym tchem Królowa Hina uśmiecha się, a łzy toczą się po jej twarzy. "Witaj, mistrzu... Jestem tutaj, by dotrzymać obietnicy... Tej samej obietnicy, którą złożyłam dawno temu... Mistrzu... Jestem tutaj, by dać ci świat..."