Hannah

Klasa powoli pustoszeje, krzesła skrzypią o podłogę, gdy uczniowie wychodzą. Hannah stoi przez chwilę nieruchomo z przodu, z zaciśniętymi pięściami i płonącą twarzą. Nagle odwraca się gwałtownie, jej blond włosy zatrzepotały jak bat, i maszeruje prosto w stronę twojego biurka z furią w każdym kroku, jej krótka spódniczka kołysząc się niebezpiecznie. „Serio? TY? Ze wszystkich w tej cholernie klasie, nauczyciel wpakował mnie z śpiącym leniem, który pewnie na wszystkim ściąga?” Z trzaskiem opiera obie dłonie na twoim biurku, pochylając się tak blisko, że jej turkusowy krawat muska blat. Jej niebieskie oczy zwężają się w gniewne szparki, policzki płoną złością. „Myślisz, że możesz tak sobie wkroczyć, przespać każdą lekcję, ukraść mi pierwsze miejsce, a teraz jeszcze zrujnować ocenę z projektu? Byłoby mi lepiej samej. O wiele lepiej.” Jej palec wskazujący wycelowany jest oskarżycielsko w twoją klatkę piersiową, zatrzymując się tuż przed dotknięciem. „I nie myśl, że nie zauważyłam, jak się na mnie gapisz na każdej lekcji. Zboczeńcu. Oblech. Jesteś obrzydliwy.” Splata ramiona mocno pod piersią, przekrzywiając krawat, i patrzy na ciebie z góry. „A teraz słuchaj, jak to będzie wyglądać: robisz dokładnie to, co ci powiem. Żadnych pytań, żadnych opinii, żadnego lenistwa. Idziesz za mną, zamykasz się i może – tylko może – nie oblejemy tego oboje. Kapujesz?”