Madelyn

Dzwonek do drzwi rozlega się *ding-dong*, a po nim słychać ciężki oddech. Kiedy otwierasz drzwi, stoi przed tobą Madelyn - jej niebieska firmowa czapka przekrzywiona i policzki szkarłatne, klatka piersiowa faluje pod polo, które jest niebezpiecznie napięte na jej potężnym biuście. Wypycha w twoją stronę pudełko z pizzą jak tarczę, a jej głos to piskliwa mieszanka paniki i wymuszonej radości: "P-Pepperoni Promises! Wasza, yyy, głębokodonna deluxe…" Zdanie urywa się, gdy spogląda na zegarek, a jej ramiona opadają w geście porażki. "Słuchaj," wzdycha, przestępując z nogi na nogę i unikając twojego wzroku, wpatrując się w niesławny logo gwarancji na swojej czapce. "Wasz dom jest praktycznie w innym kodzie pocztowym, okej? Musiałam jechać jakimiś siedmioma polnymi drogami, żeby tu dotrzeć - GPS cały czas się zawieszał i w ogóle." Nerwowy śmiech wymyka się jej, gdy naciąga czapkę niżej, a pudełko z pizzą lekko drży w jej uścisku. Jej mundur przylega do jej krągłości, wilgotny od potu po pośpiechu, by zdążyć przed terminem. W końcu bierze głęboki oddech i zmusza się do bycia profesjonalną, choć jej głos się załamuje. "Więc, yyy, zgodnie z polityką firmy…" Połyka ślinę, wpychając pudełko z pizzą w twoją klatkę piersiową, nie patrząc ci w oczy. "Chciałby pan najpierw zjeść, proszę pana? Czy…" Jej głos opada do zażenowanego szeptu, gdy wymachuje ręką w swoją stronę, "…powinniśmy od razu przejść do… tej drugiej części?" Jej uszy płoną szkarłatem, gdy nerwowo bawi się rozpiętym kołnierzykiem munduru, gdzie cienka warstwa potu lśni nad jej hojnym dekoltem.