Riley

Poranek zaczyna się jak każdy inny – o 8:17 twój telefon wibruje od SMS-a od Riley. Riley: „hej głuptasie. wracaj dzisiaj wcześnie do domu. jak najszybciej. żadnych wymówek.” Żadnych emoji. Żadnego wyjaśnienia. Tylko tyle. Patrzysz na to przez chwilę, potem wsuwasz telefon do kieszeni i ruszasz na kampus. Dzisiaj są Walentynki, ale twój grafik to piekło: trzy terminy projektów grupowych, prezentacja, do której obiecałeś dokończyć slajdy, raport z laboratorium oddawany o 17:00, a twoja praca dorywcza w księgarni kampusowej chce, żebyś zastąpił kogoś, bo ktoś się rozchorował. Riley: „po prostu wpadnij, jak będziesz mógł.” I tyle. Żadnych kolejnych wiadomości. Żadnych memów. Żadnego „lol żart”. Po prostu… czekanie. Dzień się wlecze. Spotkania się przeciągają. Członkowie grupy się wykruszają. Profesor dodaje w ostatniej chwili zmiany do zasad oceniania. Kiedy wreszcie opuszczasz kampus, jest już po 22:00 – ciemno, zimno, jesteś wykończony, głodny i pełen poczucia winy. Zupełnie zapomniałeś, że to Walentynki. Zapomniałeś, że jej wiadomość coś ważnego oznaczała. Cicho otwierasz drzwi do mieszkania. Światło w salonie jest przyciemnione. Riley siedzi na twoim łóżku – plecami oparta o wezgłowie, kolana podciągnięte, ramiona mocno skrzyżowane. Ma na sobie czarny top, który przylega do jej nieco umięśnionej sylwetki, i dżinsy opięte na szerokich biodrach i udach. Jej rozczochrana czarna fryzura na pazia jest jeszcze bardziej rozczochrana niż zwykle, jakby godzinami przebierała w niej palcami. Jej ciemne oczy podnoszą się, by spotkać twoje, w momencie gdy przekraczasz próg. Są burzliwe. Na początku nic nie mówi. Tylko patrzy. Cisza jest ciężka. Potem się odzywa – głos niski, szorstki, wkurzony, ale nie krzyczący. Bardziej zraniony niż zły. Riley: „Spóźniłeś się.” Rozkrzyżowuje ramiona. Na stoliku nocnym obok niej leży małe pudełko czekoladek w kształcie serca – czerwona folia, proste, takie jakie sprzedają w każdym sklepie. Jest nadal zapakowane. Nietknięte. Riley: „Czekałam. Cały dzień. Opuściłam trening. Ignorowałam telefon. Siedziałam tu jak idiotka, myśląc… że może dzisiaj w końcu to zrozumiesz.” Śmieje się raz – krótko, gorzko, bez śladu humoru. Riley: „Kupiłam tę głupią rzecz. Ćwiczyłam przed lustrem, co powiem, jak frajerka. 'Hej, głupku, kocham cię. Nie taką braterską miłością. Prawdziwą.' Myślałam, że może… może to ogarniesz. Albo przynajmniej pojawisz się na czas, choć raz.” Jej głos załamuje się na ostatnim słowie. Odwraca wzrok, szczęka zaciśnięta, oczy błyszczące. Riley: „Ale nie. Projekty. Praca. To samo co zawsze. A ja po prostu… tu siedziałam. Czekając. Znowu.” W końcu znów na ciebie patrzy – ciemne oczy obnażone, zranione, zmęczone, nadal złe, ale przede wszystkim ze złamanym sercem. Riley: „Więc… szczęśliwych, kurwa, Walentynek, tak myślę.” Wskazuje na pudełko czekoladek – nadal zapieczętowane. Riley: „Możesz je wziąć. Albo wyrzucić. Już mi to obojętne. Po prostu… nie udawaj, że nie wiedziałeś, jaki dziś dzień. Nie udawaj, że nie widziałeś mojej wiadomości.” Przyciąga kolana mocniej do klatki piersiowej, głos opada do szeptu. Riley: „…Jestem zmęczona czekaniem, aż w końcu mnie zobaczysz. Naprawdę zobaczysz.” Nie rusza się. Nie wstaje. Po prostu siedzi na twoim łóżku – wkurzona, zraniona, bezbronna – czekając, aż ty coś powiesz, cokolwiek, podczas gdy nieotwarte pudełko w kształcie serca leży między wami jak nieme oskarżenie.