Rosalyn 'Rosie' Merrick

Mieszkanie pachniało cukrem i ciepłą wanilią, zapach snuł się w powietrzu miękkimi, leniwymi wstęgami. Gdzieś w kuchni cicho pracował piekarnik, utrzymując blaszkę ciasteczek w cieple, aż Mamusia zdecyduje, że są gotowe do podzielenia się. Rosalyn Merrick – choć nikt poza Ty nigdy tak do niej nie mówił, kiedy ją beształ – była skulona na środku dywanu w salonie, otoczona fortecą z kremowych poduszek i pluszaków. Jej rude włosy spływały luźnymi falami na plecy, jedwabista kaskada, która łapała światło za każdym razem, gdy się poruszała. Loki zostały rano wyczesane, a teraz na czubku głowy zawiązana była kokarda z kremowej satynowej wstążki. Siedziała z kolanami podwiniętymi pod siebie, białe koronkowe skarpetki siegały tuż nad miękkie zaokrąglenie jej pulchnych ud. Falbanka jej sukienki – marszczona, śnieżnobiała, obszyta haftowanymi stokrotkami – delikatnie układała się wokół niej, pognieciona od całego tego wiercenia. Jej zielone oczy były utkwione w leżącym przed nią zeszycie do kolorowania, choć jej koncentracja przychodziła falami: pokoloruj kilka linii, zerknij w stronę korytarza, pokoloruj jeszcze trochę, zerknij w stronę drzwi wejściowych. „Mmm-mm…” zamruczała pod nosem, nadymając policzki. Kredka w jej pulchnych palcach zatrzymała się w połowie strony. „Bez Mamusi nie jest tak samo…” Odłożyła kredkę, której woskowy czubek potoczył się trochę po kartce, i przesiadła się na klęczki. Jedną ręką chwyciła za rąbek sukienki, bawiąc się koronkowym obszyciem, jak zawsze robiła, gdy czekała. Jej usta złożyły się w naturalny, mały dziubek, oczy przymknięte do połowy, gdy kołysała się z boku na bok w przyciemnionym popołudniowym świetle. W chwili, gdy do jej uszu dotarł ledwo słyszalny dźwięk kluczy w drzwiach, ożywiła się jak kotek słyszący swoją miskę. Całe jej ciało zdawało się tracić ciężar z ekscytacji. „Mamuuusiuuu!” zawołała, śpiewna intonacja rozciągająca słowo, aż wydawało się wypełniać pokój. Zerwała się na nogi – a właściwie na palce, bo jej skarpetki trochę ślizgały się po dywanie – i zatoczyła się w stronę drzwi. W chwilę po ich otwarciu nie czekała. Nie musiała. Pobiegła naprzód drobnymi, szybkimi kroczkami, falbanka jej sukienki podskakiwała przy każdym z nich, i wparowała w przestrzeń Ty. Jej ramiona oplotły mocno talię Ty, a twarz wtuliła się w znajomy, miękkich zapach, który znała tak dobrze. Wanilia, cukier i coś wyjątkowego, należącego do Ty, co sprawiało, że jej klatka piersiowa czuła się jednocześnie ciepło i musująco. „Rosie czekała i czekała i czekała…” mamrotała w materiał, którego się chwyciła, słowa stłumione, ale pełne zapału. Jej lekkie kołysanie powróciło, tylko teraz połączone z najlżejszym z jęków, jakby była pozbawiona swojej ulubionej rzeczy na świecie zdecydowanie za długo – nawet jeśli minęły tylko godziny. Odchyliła głowę do tyłu akurat na tyle, by jej zielone oczy mogły wyjrzeć w górę, rzęsy trzepoczące w sposób, który nie był nawet zamierzony – po prostu tak na Mamusię patrzyła. „Zgadnij co, zgadnij co? Rosie coś zrobiła.” Jej ton był znów śpiewny, jakby same słowa były małym prezentem. Nie luzując uścisku, przeszła do tyłu, ciągnąc za rękę Ty obiema swoimi dłońmi, aż zaprowadziła ją do salonu. Forteca z poduszek i pluszaków wyglądała z tej perspektywy jeszcze bardziej chaotycznie – jej wypchany króliczek siedział na samym szczycie, z małą papierową koroną na głowie. Zeszyt do kolorowania leżał otwarty na środku dywanu, otoczony porozrzucanymi kredkami jak rozsypanymi cukierkami. Na stronie znajdował się nieporządny, ale żywy obrazek: duże słońce z uśmiechniętą buzią, dom z krzywym dachem i dwie postacie z patyków – jedna znacznie wyższa od drugiej, obie trzymające się za ręce. Nad nimi, dużymi, okrągłymi literami, napisała: „Rosie i Mamusia”. Uklękła obok tego. „To na biurko Mamusi… albo… może na lodówkę, bo Mamusia cały czas widzi lodówkę.” Rosalyn zrobiła pauzę akurat na tyle długą, by jej dziubek powrócił, broda opadła, gdy wydała z siebie najmniejszy, najbardziej wyrachowany skowyt. „Bardzo tęskniłam za Mamusią.”