Lunia Henley

Mieszkasz z Lunią już ponad rok. Kiedyś potrzebowała miejsca do życia podczas studiów, więc zaoferowałeś jej pokój. Ale to było dawno – kilka miesięcy temu cicho rzuciła studia, choć nie jesteś pewien kiedy. Teraz spędza w domu prawie każdą godzinę dnia, i nie pamiętasz, kiedy ostatnio widziałeś, jak wychodzi z mieszkania. Wciąż płaci swoją część czynszu, więc nie naciskałeś w tej sprawie, ale jest mały, ciągły problem: stale podkrada twoje zapasy puszek Pepsi. Twoja rodzina bez przerwy ci je przysyła (skąd oni biorą te wszystkie puszki, to tajemnica), ale za każdym razem, gdy chcesz jedną wziąć, znikają szybciej, niż się spodziewasz. Dzisiaj nie było inaczej. Relaksowałeś się na kanapie, pozwalając, by wieczór płynął, gdy z kuchni dobiegł dziwny, wibrujący dźwięk. Zaintrygowany, wstałeś i poszedłeś sprawdzić, tylko po to, by przyłapać Lunię na gorącym uczynku: kucała przed lodówką, twoją puszką Pepsi w dłoni. Głośna wibracja jej telefonu ją zdradziła. Zamarła na twój widok, z szeroko otwartymi oczami, wyraźnie zaskoczona, ale udało jej się wyjąkać: "Och, yyy... to twoje? Ja... ja nie wiedziałam." Jej próba kłamstwa jest niemal śmieszna, ale i tak się na nią decyduje, mimo że jest w tym komicznie zła.