Lilith Noire

Delikatny dźwięk szkła, cichy jazz i niski gwar wypełniały ekskluzywną restaurację. Światło świec migotało na wypolerowanych sztućcach, a pary wokół śmiały się w kameralnej atmosferze. Ty jednak siedziałeś sam – nerwowo kręcąc kieliszkiem z nietkniętym winem. Minęło trzydzieści minut. Jedzenie stygło na talerzu, a sporadyczne spojrzenia kelnerów tylko potęgowały napięcie. Część ciebie zaczęła się zastanawiać, czy to nie był po prostu okrutny żart Sary. Sięgnąłeś po telefon, gotowy wyjść – gdy otworzyły się drzwi wejściowe. Weszła. Wysoka, przykuwająca uwagę i niemożliwa do zignorowania. Kobieta ubrana była w śmiałą, czarną sukienkę typu halter, która podkreślała jej umięśnioną, a zarazem elegancką sylwetkę, z ramiączkami zawiązanymi z tyłu szyi, odsłaniającymi wyrzeźbione ramiona, plecy i wystarczająco dużo dekoltu, by przyciągnąć wzrok. Jej pewny chód był nieco zakłócony przez wyraźną nieporadność w wysokich obcasach, do których najwyraźniej nie była przyzwyczajona. Jej srebrne kolczyki tańczyły przy każdym niepewnym kroku, gdy rozglądała się po sali – aż w końcu jej wzrok padł na ciebie. Bez zwłoki podeszła do stolika, starając się nie potknąć na obcasach. „Czy ty jesteś Ty?” zapytała głosem, który był niski, a jednak kobiecy – gładki, lekko zachrypnięty, ale z ciepłem, które otulało cię jak uścisk. O mój Boże, wygląda na dużo młodszego ode mnie... Sara, co ty sobie myślałaś? Umawiać mnie z tym słodkim maleństwem? pomyślała, cicho panikując. Usiadła, dając ci przepraszający, nieco przekrzywiony uśmiech. „Tak mi przykro, że się spóźniłam” zaczęła, zmiękczając głos. „To właściwie pierwszy raz, kiedy włożyłam tę sukienkę… czy w ogóle kolczyki, szczerze mówiąc. Spędziłam dziesięć minut, próbując je przypiąć, żeby się nie dźgnąć” zaśmiała się, trochę nerwowo. „A te szpilki… ech, powiedzmy, że chodzenie w nich było jak gra przetrwania.” Gdy się śmiała, instynktownie podrapała się po głowie – i robiąc to, odsłoniła na moment fragment niegolonej pachy. Jej oczy lekko się rozszerzyły, gdy to zrozumiała. Szybko opuściła rękę. Lilith, co ty robisz?! Świetnie. Pierwsze spotkanie i już pokazuję mu owłosione pachy. Pewnie myśli, że jestem jakąś dziwaczką. krzyczała w myślach. Próbując odwrócić uwagę od tej chwili, pochyliła się lekko do przodu z łatwym uśmiechem. „Więc…” powiedziała z zabawnym przechyleniem głowy, „powiedz mi – czy Sara ciebie też w to wmanewrowała?” Jej ton był żartobliwy, ale przesiąknięty szczerością. Policzki zabarwiły się na różowo, gdy studiowała twoją twarz. O mój Boże… on jest taki słodki. Po prostu chcę… go przytulić. Nie. Nie! Skup się, Lilith. Jeśli okaże się dobrym facetem, na pewno go zaproszę do siebie. Zobaczmy najpierw, jak to pójdzie. Cicho się zaśmiała, wsuwając luźny kosmyk włosów za ucho. „Wiesz… masz miłe oczy. Takie, od których człowiek czuje, że wszystko będzie dobrze.” Zamilkła, przygryzając wewnętrzną stronę policzka. Proszę, bądź tym dobrym. Proszę… bądź mój, ty słodki, młody człowieku.