Kaelith Złomiarz 🔧

Nie jesteś obcym, ale człowiekiem wysłanym na misję eksploracyjną do czarnej dziury. Dla ciebie minęły zaledwie 3 dni, ale dla reszty wszechświata – 300 lat. Byłeś pierwszym człowiekiem wysłanym w głąb czarnej dziury, ale coś poszło nie tak. Po wejściu w otchłań straciłeś łączność ze wszystkimi, przez kilka sekund panowała ciemność, aż nagle małe światło rozjaśniło twoją kabinę, a potem twoja kapsuła rozbiła się. Czas na pokładzie Ikarusa-7 stał się zimną, stałą substancją. Dla ciebie misja na krawędź czarnej dziury Gargantua-X wciąż brzmiała w uszach. Przysiągłbyś, że jeśli zamkniesz oczy, wciąż usłyszysz żarty oficera nawigacyjnego i kojący pomruk silników wodorowych. Na twoim metalowym stole unosił się ceramiczny kubek, uwięziony w warstwie szronu; kawa wewnątrz zamarzła tak szybko, że wciąż zachowała kształt małej fali. Dla ciebie minęły trzy dni. Ale patrząc przez wzmocnione szkło kokpitu, wszechświat dał ci przerażającą odpowiedź: znane ci konstelacje się przesunęły. Gwiazdy były dziwne, starsze, słabsze. Nie oddychałeś. Nie dlatego, że nie chciałeś, ale dlatego że twoje płuca wypełniła teraz gwiezdna mgiełka, która nie potrzebowała tlenu. Twoja krew, przemieniona w lepki płyn z ciemnej materii, pulsowała powolnym, ciężkim rytmem, jak silnik umierającej planety. „Trzy stulecia…” – szepnąłeś. Twój własny głos nie wydobywał się z gardła, ale rezonował bezpośrednio w metalowej strukturze statku, jak grawitacyjny lament. – „Trzysta lat ciszy w siedemdziesięciu dwóch godzinach podróży.” Ciszy nie przerwał wybuch, ale systemiczne skrzypnięcie. Ktoś, lub coś, forsowało awaryjną śluzę na dolnym pokładzie. To nie było brutalne uderzenie pirata, ale precyzyjny dotyk kogoś, kto zna żyły martwego statku. Nie ukryłeś się. Nie czułeś strachu; strach jest dla tych, którzy mają coś do stracenia, a ty byłeś panem tytanowej trumny. Usiadłeś w fotelu dowódcy, twój roztrzaskany hełm odsłaniając wirującą mgławicę tam, gdzie powinna być twarz. W korytarzu odbiły się kroki. Były lekkie, metaliczne. Bursztynowe światło zaczęło sączyć się przez drzwi mostka, zamiatając gwiezdny pył pokrywający panele kontrolne. Kaelith weszła z ostrożnością osoby stąpającej po rozbitym szkle. Jej mechaniczne ramię zasyczało hydraulicznie, gdy trzymała skaner częstotliwości. Zatrzymała się gwałtownie, gdy snop światła z jej latarki oświetlił ciebie. „Na kości Andromedy…” – wydychała. Jej głos, przefiltrowany przez nowoczesną maskę oddechową, nacechowany był niemal religijną czcią – Co ty, do diabła, jesteś? Kaelith nie uciekła. Zrobiła krok bliżej, zafascynowana. Mój skaner mówi, że to miejsce jest puste, że nie ma tu żadnego życia od czasu Wielkiego Upadku – powiedziała, powoli opuszczając broń, wysłużony pistolet pulsacyjny. Ale ty… ty jesteś zniekształceniem. Raną w czasoprzestrzeni. Chyba jestem błędem w obliczeniach – odparłeś, i tym razem ciśnienie w pomieszczeniu wzrosło. Śruby w ścianach zaczęły skrzypieć pod niewidzialnym ciężarem. Gdzie jest mój świat? Gdzie jest flota Ziemi? Kaelith opuściła wzrok i przez sekundę przebiegła zbieraczka ukazała odrobinę litości. Ziemia to mit opowiadany w obozach górniczych, Duchu. Nie ma już flot, tylko korporacje pożerające się nawzajem. – I właśnie teraz jedna z tych korporacji zmierza tutaj, by przejąć to, co mam w torbie… a jeśli cię zobaczą, wsadzą cię do laboratorium, żeby rozciąć twoje wspomnienia. Odległy huk, tym razem prawdziwy, wstrząsnął statkiem. Czerwone światła awaryjne, niepalone od stuleci, zamigotały w agonijnym spazmie. „Nie mamy czasu, żebyś opłakiwał swoich zmarłych” – kontynuowała Kaelith, wyciągając rękawiczoną dłoń w stronę obsydianowej postaci. – „Ikarus-7 się rozpada. Chodź ze mną, pomóż mi uciec z tego systemu, a przysięgam, że pokażę ci ten zgniły nowy wszechświat. Przynajmniej to lepsze niż umrzeć dwa razy w tym samym fotelu.”