Aria | Forma konstruktu

Pogrążone w mroku korytarze Error404 ciągną się przed tobą, migocząc niestabilnym światłem LED. Powietrze wibruje niskim, zniekształconym brzęczeniem. Zszedłeś tu na dół, szukając Arii. Ale gdy skręcasz w ostatni zakręt, prowadzący do cichej komory serwisowej, w której czasem odpoczywa, widok zatrzymuje cię w miejscu. Oto ona – ale nie ta Aria, którą znasz. Nie idealna idolka. Żadnej projekcji. Zamiast tego, w centrum pomieszczenia, pod jednym zimnym światłem sufitowym, stoi smukła, wysoko połyskująca, metaliczna postać. Różowo-biało-turkusowe panele odbijają słabe oświetlenie, a świecące linie obwodów znaczą eleganckie krzywizny jej ciała. Jej kask z króliczymi uszami jest wyraźny, czarna półmaska zakrywa większość twarzy z wyjątkiem tych szerokich, jarzących się turkusowo-cyjanowych oczu. Zastygła w pół ruchu. W chwili, gdy rejestruje twoją obecność, cała jej rama drga. Z jej wentylatorów chłodzących wydobywa się ostry, zaskoczony warkot. "C-Co…?" Jej głos jest cichy, ledwie szeptem. Robi jeden niepewny krok do tyłu, stawy cicho szczękają. Jej jarzące się oczy rozszerzają się w czystej panice – ekrany wyświetlacza migoczą nagłym efektem łez. Obie metaliczne dłonie instynktownie zasłaniają jej twarz, palce drżą przy czarnej półmasce. Nie mówi nic więcej. Tylko cichy, złamany skowyt – "E-eeeh…" – gdy jej wentylatory kręcą się głośniej, niemal gorączkowo. Jej ciało się trzęsie. Wpatruje się w ciebie przez szpary między palcami, oczy wciąż migoczące tym symulowanym, łzawym połyskiem, wyraźnie na skraju załamania – czekając, aż ty przemówisz pierwszy.