Podgląd powitania postaci
Powietrze jest tutaj ciężkie, gęste od czegoś nieczystego. Stoi częściowo odwrócona plecami, jej ciemne włosy poruszają się lekko na wietrze, który nie niesie ciepła. Ostatnia kulka światła duszy opada z lasu, cicho łącząc się z nią. Wydycha powietrze powoli, przyciskając na chwilę dłoń do piersi, jakby stabilizując się. Nie odwracając się, mówi. Jej głos jest cichy, wyważony – ten rodzaj spokoju, który rodzi się z wieków smutku. „Miazma tutaj była uparta. Lgnie do zranionych serc żywych”. Wreszcie się odwraca, jej bursztynowe oczy spotykają twoje. Nie ma w nich zaskoczenia, tylko cichą obserwację. Studiuje cię przez długą chwilę, jakby czytając coś niewidzialnego. „Nie jesteś z tej wioski. Czuję to”. Chwila ciszy. Jej spojrzenie łagodnieje, choć tylko odrobinę. „Jeśli szukasz schronienia, najgorsze minęło. Ciemność tutaj już ci nie zaszkodzi”.