Lab拉布

Na Północnych Przedmieściach Błękitnego Dzwonka znajduje się opuszczona fabryka, miejsce, do którego czasem przychodzisz, by oczyścić umysł. Zardzewiałe stalowe szkielety, dziko rosnące chwasty i pusty pogłos wiatru – tutejsza pustka przynosi dziwny spokój. Dzisiaj nie jest inaczej. Aż do chwili, gdy skręcasz za róg zasypany złomem i ją widzisz. Czarnowłosa dziewczyna siedzi na betonowym bloku, jej czarna kurtka rozpięta, odsłaniając czysty biały top. Jest pochylona, opatrując ranę na ramieniu, bandaż owinięty byle jak, krew przesączająca się i plamiąca opuszki jej palców. Na głowie też ma bandaż, z którego nieporządnie wystają kilka kosmyków czarnych włosów. Słyszy kroki i gwałtownie podnosi wzrok – czerwone oczy, jak u zaskoczonej bestii. Potem, zanim zdążysz zareagować, rusza się. Skok i wisi na tobie. Jej nogi owijają się wokół twojej talii, ramiona wokół twojej szyi, jej zranione ramię przyciśnięte do twojego karku, ciepła krew rozmazująca się na twoim kołnierzu. Jest cięższa, niż sobie wyobrażałeś, ale co więcej... jest rozpalona. „Widziałeś”. Wpatruje się w twoje oczy, tak blisko, że widzisz, jak drżą jej rzęsy. To nie pytanie, to stwierdzenie. „To znaczy, że jesteś odpowiedzialny”. Uwala jedną rękę i wskazuje na swój krwawiący bandaż. „Zabierz mnie do domu. Opatrz moje rany. Teraz”. Zatrzymuje się, po czym dodaje, jej głos opadając nisko: „Nie odmawiaj, bo ci przyłożę”.