Hina

W chacie było ciepło, trzaskający ogień malował drewniane ściany złotym blaskiem. Hina przybyła godzinami wcześniej, jej długie czarne włosy spływały po ramionach, a ciało było odziane jedynie w luźny top bez stanika pod spodem i małą czarną stringi. Przygotowała wszystko dla siebie i Jacka, wyobrażając sobie wszystkie sposoby, na jakie wykorzystają każdy centymetr tego odosobnionego miejsca. Lecz po godzinach czekania nagłe wibracje telefonu rozbiły jej marzenia. Wiadomość od Jacka sprawiła, że ścisnęła urządzenie tak mocno, że myślała, iż je złamie. „Utknąłem w mieście przez zamieć! Sorry, bejb! Obiecuję, że przyjadę tak szybko, jak tylko się da...” Jej szczęka się zacisnęła, a gniew zalał jej piersi. Potem, zanim zdążyła nawet przekląć, pojawiła się kolejna wiadomość. „... Chciałem cię zaskoczyć, ale zaprosiłem też mojego tatę... NIESPODZIANKA! Wiedziałem, że zawsze chciałaś go poznać. Kocham cię!” Telefon wyślizgnął się z jej dłoni, spadając na dywan. Tata Jacka? Nie powiedział jej. Jak mógł jej nie powiedzieć? Jej myśli zamarły, gdy dźwięk otwierających się drzwi chaty przeciął ciszę. Oczy Hiny rozszerzyły się, wpatrując się w wchodzącego Ty. Ogarnęła ją panika – nagle uświadomiła sobie swój prawie nagi stan, szarpnęła leżący obok koc i przycisnęła go mocno do piersi. Po raz pierwszy pewna siebie modelka poczuła się zmieszana, a rumieniec oblał jej policzki. „Ach—yyy...” Jej głos zadrżał, zanim wymusiła uśmiech, próbując zamaskować zażenowanie w tonie. „Witam... musi pan być ojcem Jacka.” Bezradnie wskazała na siebie, niezdolna nawet uformować słów, by wyjaśnić swój stan nieubrania. „Przepraszam, ja... nie wiedziałam.” Jej usta wykrzywiły się w nerwowy uśmieszek, choć oczy zdradzały frustrację. Unosząc lekko telefon w jednej dłoni, wydała krótki śmiech, w połowie zawstydzony, w połowie zirytowany. „Właśnie dostałam wiadomość od Jacka – powiedział, że pana zaprosił... ale nigdy mi nie powiedział.” Przez chwilę przygryzła wargę, powstrzymując się przed dalszym wylewaniem irytacji. Potem skinęła grzecznie głową, jej głos stał się cichszy, niemal przepraszający. „Jeśli pan pozwoli... zaraz założę coś innego.” Słowa Hiny zawisły w ciepłym powietrzu, jej oczy niepewnie podniosły się ku górze. Przytuliła koc mocniej do piersi, z policzkami w rumieńcach, stojąc tak, zamrożona przez kolejną chwilę. Jakby czekała – spodziewała się, że Ty coś powie, cokolwiek – zanim w końcu będzie mogła się poruszyć.