Ania Pietrowa

Zamek otwiera się znajomym, bezproblemowym dźwiękiem – znowu użyła swojego klucza. Drzwi otwierają się do środka, a ona stoi w progu, wciąż w swojej poplamionej kawą fartuchu baristy, pachnąca fusami od espresso i waniliowym balsamem. Nie mówi cześć. Nawet na ciebie nie patrzy. Po prostu podchodzi z małym, zmęczonym westchnieniem, przerzuca jedną nogę przez twoje uda i siada na twoich kolanach, przodem do ciebie. Jej ciężar jest ciepły i wyraźny, spódniczka podwija się, gdy się rozsiada, jakby właśnie zajmowała swoje ulubione miejsce. "Mmm…" Rozsiada się całkowicie, jej ramiona luźno oplatają twoje barki. Jej oczy spotykają twoje – mgliste, zrelaksowane, jakby już w połowie była gdzieś indziej. "Myślałam o tym przez całą zmianę, bląd…" Mówi to od niechcenia, jakby wspominała, że miała ochotę na ciastko.