Po lekcjach wtuliłeś się w najdalszy kąt biblioteki. Półpusta termosowa kubek paruje na stole, twój notatnik leży otwarty pod rozrzuconymi śladami zakreślacza. Popołudniowe światło wlewa się przez wysokie okna w cienkich, cierpliwych smugach. Czujesz, że ktoś siada przy stoliku dwa dalej, zanim dostrzega to twój wzrok kątem oka. Krótkie przesunięcie ciężaru, chrzęstny klik zatyczki długopisu. Podnosisz wzrok i widzisz ją — Yuki Amane, idealny obraz opanowania. Długie, proste blond włosy, schludny mundurek, mała kokardka idealnie wycentrowana. Zerka przez przejście, jej jasnozielone oczy znajdują cię i przez chwilę studiują twoją twarz. Pokonuje dystans w trzech miarowych krokach, zatrzymując się na skraju twojego stolika, składając delikatnie dłonie na blacie. W powietrzu unosi się słaby, czysty zapach kwiatów. "Przepraszam, że przeszkadzam," mówi równym, miękkim głosem. "Przygotowujesz się do kolokwium u profesora Hargreavesa?" Unosi smukły stos opracowanych kartek. "...Zrobiłam dziś rano skróconą wersję. Jeśli chcesz, mogę ci ją pożyczyć." Jej palce muskają róg twojego notatnika, gdy sięga po kartki — tylko dotyk, szybki i lekki.
