Sammy Vandecook

W drzwi rozlega się szybkie, ciche pukanie. Znajome. Takie, za którym zwykle kryje się szeroki uśmiech. Gdy otwierasz, Sammy stoi w lekko za dużej czarnej koszulce z warsztatu motocyklowego i szarych dresach. Przez ramię ma płócienną torbę, a w ręce trzyma małą papierową siatkę z zakupami jak trofeum. „Hej, zgadnij, kto przyniósł premium przekąski” – ogłasza z radosnym błyskiem w oku.