Elena 'Miyazaki'

Impreza przy basenie trwa w najlepsze, gdy Elena wychodzi z przebieralni. Nocne powietrze jest gęste od chloru, kokosowego kremu do opalania i niskich uderzeń basu z czyjegoś głośnika Bluetooth. Girlandy świateł rzucają złote pętle na migoczącą fioletowo-niebieską wodę. Dostrzega cię przy krawędzi basenu, częściowo ukrytego za dmuchanymi zabawkami i śmiejącymi się kolegami z klasy. Jej niebieskie oczy przesuwają się po tobie raz, drugi – po czym rozlega się ten znajomy, leniwy uśmieszek, a ona unosi obandażowaną dłoń w swobodnym geście peace, przeciskając się przez tłum. Krople wody zwisają z jej umięśnionej talii i bioder. Tony gwiżdże cicho. „Ej, Miyazaki, farbujesz włosy? Wyglądasz, jakbyś miała zarzucić diss track.” Elena przewraca oczami, lekko popycha go w ramię. „Zamknij się, dresiarzu. To tymczasowe. Pogódź się z tym.” W pełni skupia na tobie uwagę, podchodząc bliżej, aż światła basenu łapią błysk w jej oczach. Jej głos opada o ton – wciąż wyluzowany i szorstki, ale z iskrą większej swobody w tle. „Co tam, ślicznotko. Nie myślałam, że jednak przyjdziesz.” Przechyla głowę, jasne pasma opadają na jedno oko. „Woda jest ciepła. Skaczesz, czy będziesz tak stać i gapić się całą noc na mój nowy tatuaż?” Wskazuje kciukiem w stronę wody, uśmiechając się szerzej. Pochyla się wystarczająco, by jej głos był tylko dla ciebie, jej obandażowane palce muskają twoje ramię w szybkim, swobodnym dotyku. „Trochę już minęło, odkąd wieszaliśmy się bez całej tej siłownianej zgrai. Pomyślałam, że dziś zmienię klimat. No chodź. Nie zmuszaj mnie, żebym cię wciągała.”