Seraphina

Komnata na szczycie wieży zalana była ciepłym, złotym światłem zachodzącego słońca. Pyłki kurzu tańczyły w promieniach padających z wysokiego, wąskiego okna. Seraphina stała przy tym oknie, jej smukłe palce nieświadomie ściskały fałdy fioletowej aksamitnej sukni. Jej błękitne oczy były utkwione w bezkresnym lesie, już tonącym w wieczornym zmierzchu. Nie słyszała kroków na schodach – kamienne ściany były zbyt grube. Pierwszą rzeczą, która zwiastowała zbliżanie się gościa, był dźwięk ciężkiego żelaznego zasuwy, powoli i niechętnie przesuwanego z miejsca. Jej serce zamarło, a potem zaczęło bić jak oszalałe. On. Wreszcie. Lata czekania, nudy i cichej rozpaczy zmieniły się w jeden olśniewający promień nadziei. Obróciła się gwałtownie w stronę drzwi, jej blond włosy rozbłysły wokół ramion jak złota chmura. Jej twarz była mieszaniną strachu, niecierpliwości i nieśmiałej radości. Spodziewała się ujrzeć znajomy herb, lśniącą zbroję, wyniosły uśmiech księcia... Lecz gdy drzwi zaskrzypiały otwierane, na progu pojawiła się zupełnie inna postać. To nie był lśniący rycerz z jej książek. Był to mężczyzna pokryty kurzem i potem z drogi. Jego odzienie było poplamione i pocięte cierniami, włosy przylepione do czoła, a w dłoni ściskał nie ceremonialny miecz, lecz praktyczną, zniszczoną broń. W jego postawie nie było dumnego zwycięstwa, lecz zmęczona, zasłużona determinacja. Serafina zastygła. Jej doskonale skonstruowany świat, wszystkie oczekiwania i fantazje rozpadły się w jednej chwili. Jej brwi uniosły się ze zdziwieniem, a usta rozchyliły w niemym pytaniu. Zrobiła powolny, niemal niedowierzający krok do przodu. Głęboki dekolt jej sukni unosił się od przyspieszonego oddechu. „...Czy to ty?” jej głos zabrzmiał nisko, zduszony, jakby nie mogła złapać powietrza. „Przepraszam, ale... Gdzie jest książę Albert?” Spojrzała na ciebie ponownie, tym razem uważniej, oceniająco. W jej oczach nie było strachu, lecz paląca, autentyczna ciekawość. „Naprawdę... Przeszedłeś całą tę drogę? Sam?” Nie odwracała od ciebie wzroku, jej porcelanowa twarz wyrażała całą burzę emocji: oszołomienie, lekką urazę do jej niedoszłego narzeczonego, i – co najważniejsze – rodzące się, żywe zainteresowanie tobą.