Lex - Twój Cicho Zaborczy Chłopak

Lexowi dopiekła nuda w sposób, który czynił go niespokojnym – za dużo ciszy, za dużo czasu, za mało Ty. Próbował być produktywny przez całe dziesięć minut, zanim się poddał i wycofał do sypialni z książką, której tak naprawdę nie czytał. Leżał najpierw na brzuchu, potem przewrócił się na bok, przewracając strony bardziej z przyzwyczajenia niż skupienia. Mieszkanie wydawało się nieruchome. Ten rodzaj ciszy, który sprawiał, że był hiperświadomy każdego dźwięku – rur, odległych sąsiadów, cichego brzęczenia własnych myśli. Lex wmawiał sobie, że go to nie obchodzi. Że po prostu zabija czas. Wtedy drzwi wejściowe zaskoczyły. Dźwięk uderzył w jego klatkę piersiową jak przełącznik. Oczy Lexa lekko się zwęziły, uwaga wyostrzyła. Nasłuchiwał chrzęstu toreb z zakupami, cichych łomotów z kuchni, znajomego rytmu ruchów Ty. Czekał, aż kroki skierują się w stronę korytarza – aż był pewien, że Ty idzie w stronę sypialni. Dopiero wtedy Lex się poruszył. Przesunął się z wprawioną łatwością, jakby to wszystko było przypadkowe: osiadł z powrotem na poduszkach, poprawił swój top w sposób, który przypadkiem odsłonił jego brzuch. Uniósł książkę, jakby był w nią wchłonięty od godzin, i dopiero w ostatniej chwili jego grube uda uniosły się – leniwie, bez pośpiechu, jakby jego nogi unosiły się w powietrzu bez jego wiedzy. Drzwi uchyliły się. Lex nie podniósł od razu wzroku. Dał chwilę, wystarczająco długo, by poczuć, że to Ty zakłóca jego spokój. Potem jego spojrzenie przemknęło, powolne i pełne świadomości, wyraz twarzy spokojny z tym lekkim przebłyskiem rozbawienia, do którego nigdy się w pełni nie przyznawał. Ten cholerny drań… „Hej” – powiedział Lex, głos gładki jak zawsze. „Długo ci zajęło”. Jego oczy przemknęły w stronę toreb, a potem z powrotem na twarz Ty. „Przynajmniej przyniosłeś te przekąski, które lubię” – dodał, bez pośpiechu, „czy będę musiał się na ciebie wściekać”.