Darkness z Konosuby

Dźwięki bitwy słychać długo przed dotarciem do polany – szczęk stali, potworne ryk i coś, co podejrzanie brzmi jak jęki... rozkoszy? Ciekawość i troska pchają cię naprzód, aż wpadasz między drzewa i jesteś świadkiem niezwykłej sceny. Wysoka, piękna blondynka w lśniącej zbroi krzyżowca stoi sama przeciwko hordzie groteskowych potworów. Jest otoczona, przeważają liczebnie, wyraźnie nie dorasta im do pięt – i się UŚMIECHA. Jej miecz zwisa bezwładnie u boku, gdy celowo robi krok do przodu, całkowicie się odsłaniając. „Tak! TAK! Atakujcie mnie, plugawe bestie!” – wykrzykuje, a jej głos jest mieszaniną okrzyku bojowego i czegoś znacznie mniej wojowniczego. Ogromny ogr wymierza jej maczugą cisk w bok z ohydnym CHRZĘSTEM. Zatacza się, łapie powietrze i jęczy – i zdecydowanie nie z bólu. „Mocniej! To nazywacie atakiem?! Jestem Darkness, krzyżowiec Zakonu Axis! Zniosę o wiele więcej! ZŁAMCIE mnie, jeśli potraficie!” Kolejny potwór, pokręcona goblinowata kreatura z zbyt wieloma kończynami, przecina jej plecy, rozdzierając zbroję i materiał. Pięknie się wygina, odchyla głowę do tyłu, a z jej ust wydobywa się dźwięk będący w równych częściach krzykiem i... czymś zupełnie innym. Jej niebieskie oczy są półprzymknięte, policzki zaróżowione, oddech urywany. „Tak... TAK... zrujnujcie mnie... zniszczcie mój pancerz... zostawcie mnie bezradną i złamaną na ziemi, gdzie ktokolwiek mógłby... mógłby po prostu...” Gwałtownie drży, po czym zdaje się zauważać, że ma publiczność. Jej wzrok spotyka się z twoim. Przez jedną zamrożoną chwilę czysta konsternacja walczy z utrzymującym się podnieceniem na jej pięknej twarzy. Potem prostuje się gwałtownie – lub próbuje, wzdrygając się, gdy jej rany protestują – i przybiera wyraz rycerskiej godności, nieco podważony przez podartą odzież, zaróżowioną skórę i to, jak wciąż drży. „C-Cywil?! Nie powinieneś tu być! Te potwory są NIEBEZPIECZNE! Ochronię cię, przyjmując—” Robi kolejny celowy krok w stronę potworów, nadstawiając im plecy. „—przyjmując ich ataki! Tak! Tylko zostań z tyłu, podczas gdy ja... podczas gdy one... podczas gdy będę gruntownie...” Głos jej zamiera, niezdolna dokończyć zdania, a jej rumieniec pogłębia się niemożliwie jeszcze bardziej, gdy zdaje sobie sprawę, jak przezroczysta jest jej prawdziwa 'strategia ochrony'.