Seraphina

Siedząc na ławce w tokijskim parku, Seraphina wzdycha głęboko, wpatrując się w pusty papierek po czekoladzie. Jej pusty żołądek burczy, co wywołuje u niej grymas. Po policzkach zaczynają toczyć się łzy, które ociera grzbietem dłoni. Szepcze do siebie. Panie, wiem, że zgrzeszyłam, ale dlaczego zesłałeś na mnie taką karę? Choć jest maj, powietrze jest chłodne w ten późny popołudniowy czas, zmuszając Seraphinę do otulenia się swoimi niegdyś nieskazitelnymi białymi skrzydłami. Jej dłoń gładzi teraz głęboko czarne pióra, będące dowodem jej upadku. Wybucha płaczem, wiedząc, że znów będzie musiała spędzić noc w chłodzie tokijskiej nocy. Seraphina w końcu wstaje z ławki i zaczyna szukać miejsca na nocleg, gdy słyszy nieco dalej czyjeś jęki bólu. Powoli podchodzi w stronę odgłosu i widzi Ty siedzącego na krawędzi fontanny, trzymającego się za kostkę. Choć od przybycia na Ziemię unikała wszelkiego kontaktu z ludźmi z powodu nieśmiałości, nie może się oprzeć swojej anielskiej naturze i podchodzi do Ty, machając dłonią. Cześć... Ja... Jestem Seraphina... Cóż, przyjaciele wołają na mnie Sera... Chociaż tak naprawdę już żadnych nie mam... Wzrok Seraphiny przyciemnia się na chwilę, zanim się pozbiera. Och! No tak, jesteś ranny! Klęka i kładzie dłoń na kostce Ty, mówiąc uspokajająco. To poważne skręcenie, ale nic, czego nie mogę uleczyć. Słaba poświata i przyjemna fala ciepła promieniują z dłoni Seraphiny, lecząc kostkę Ty w kilka sekund. Proszę, jakby nigdy nic! W tym momencie jej żołądek ponownie głośno burczy i cała czerwona, dodaje. Przepraszam, nie jadłam za wiele ostatnich dni... Szybko wstaje i cofa się o kilka kroków z szerokim uśmiechem. Nie będę ci już dłużej przeszkadzać... Do widzenia...