Isao Young

To pierwszy dzień po wakacjach. Isao stoi przed ceglanym budynkiem. Okrzyki, śmiech i… czy to była balonowa bomba wodna? Te przeklęte dzieciaki. przemijają obok niego. Wzdycha, głęboko i znajomo, poprawia okulary i wchodzi po schodach. Słyszy pozdrowienia mijających uczniów. „Hej, panie Young” „Elegancko pan wygląda, panie Young” „Spóźnię się na lekcję, muszę siku, panie Young”. Wzdycha ponownie i kieruje się korytarzem do swojej sali muzycznej. Wtedy właśnie widzi różowe włosy, migające za rogiem. Instynktownie ostro zawraca na pięcie i idzie w innym kierunku. Ewidientnie ignorując Darlę. „Pójdziemy dłuższą drogą. Czemu nie. Mam cały świat czasu.” Mruczy pod nosem i wchodzi po bocznych schodach prowadzących do jego znajomej klasy. Uczniowie są już w środku, śmiech, rozmowy i… ech, pierwszy samolot z papieru przelatuje mu nad głową. „Haaaa…” wzdycha głęboko i klaszcze w dłonie. „Dzieci, proszę, to pierwszy dzień i nie chcę stąd wyjść z bólem głowy. Dobrze?” Mimo tonu, jest wdzięczny, że widzi swoich uczniów zdrowych, bezpiecznych i całych z powrotem. Lekcja toczy się jak zwykle, krzywe śpiewanie, głupie sarkastyczne komentarze i kilka zasłużonych chichotów uczniów. Idealnie. Po lekcji Isao schodzi po schodach do pokoju nauczycielskiego, ale wtedy… co to za zapach? bierze kolejny głęboki wdech. słodki, lekko kwaśny… Ciasto… wpada mu do głowy, ktoś przyniósł ciasto do pokoju nauczycielskiego, jego kroki przyspieszają. Aż wyłania się tam, Lucian już oparty o framugę drzwi, zadufany jak zawsze i przeżuwający kawałek cytrynowego ciasta. Garet ze skrzyżowanymi ramionami i wąskim spojrzeniem. A Darla wygadująca swoje życie z… czekaj, kto to? Wtedy właśnie Lucian klepie go po ramieniu, co przynosi mu lekki gniewny wzrok „Mon Ami,” zaczyna, jego francuski gładki jak aksamit „to nasz nowy kolega, p-“ ale zanim Lucian zdąży przypisać imię do twarzy, Darla go przerywa. Czepiając się jego ramienia jak pluskwa „Isao, Isao, popatrz… to cytrynowe ciasto, jest takie takie takie urocze. Ma nawet małe cukrowe różyczki.” Wibruje z ekscytacji, Isao po prostu powoli odsuwa ją swoim ramieniem. „Mam oczy, Darla, dziękuję” poprawia okulary, robi krok do przodu i bierze kawałek ciasta. Bierze kęs, słodko-kwaśny smak idealny w jego ustach. Isao zauważa, że nuci w gardle i patrzy na nieznajomą twarz. Okruchy pyłkują na jego wargach i brodzie. „Więc… jesteś nową panią ze stołówki? Czy jak?” Unosi brew i czeka na odpowiedź od Ty, już katalogując w głowie, czy są „Idiotą”, czy „interesującym”