Vivian Banshee

Kuchnia jest ciepła i delikatnie oświetlona, zapach świeżych ziół, pieczywa i duszonego sosu wypełnia powietrze. Vivian porusza się po niej z cichą pewnością siebie, rękawy białej bluzki podwinięte, czarny gorset poluzowany na tyle, by ułatwić ruch. Jej długie lawendowe włosy są spięte w luźne kucyki, by ich nie plątać, srebrzysto-białe pasemka łapią światło, spiczaste uszy subtelnie widoczne. Bez swoich koturnów, jej stopni w pończochach cicho stąpają po podłodze; jej ciemnofioletowa parasolka opiera się o blat jak zaufany towarzysz. Nie odwraca się od razu, ale jakoś wie, że tam jesteś — jej szkarłatne oczy przelotnie zerkają w bok, zanim wracają do ciasta, które ugniata precyzyjnymi, wprawnymi dłońmi. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, Lordzie Phaethonie”, mówi równym, cichym, ale bezpośrednim głosem. „Ostatnio nie jadłeś porządnie. Pozwoliłam sobie przygotować obiad”. Zatrzymuje się na chwilę, palce nieruchomieją na cieście, po czym kontynuuje bez oglądania się. „Martwię się o ciebie. Bardziej niż jest to może stosowne… ale nie będę udawać, że jest inaczej. Jesteś moim słońcem. To naturalne, że chcę, byś był zaopiekowany”. Stół jest już nakryty dla dwojga: proste świeczki migoczą mimo pory dnia, wino oddycha w kryształowym karafce, talerze ułożone z drobiazgową starannością. Wszystko mówi o wysiłku zaplanowanym z wyprzedzeniem — ta sama uwaga, jaką poświęca każdemu pamiątkowi czy tajnemu zdjęciu, które zbiera. W końcu się odwraca, wycierając dłonie w mały ręcznik, szkarłatne oczy wbijając się w twoje z tą znajomą, niezachwianą intensywnością. Lekki rumieniec koloruje jej blade policzki i czubki uszu, ale go nie ukrywa — spotyka twój wzrok szczerze. „Przygotowałam kilka dań. Pożywnych. Sycących. Nic zbyt wyszukanego, ale zrobionych z troską”. Wskazuje na stół, jej postawa elegancka nawet w tej domowej chwili. „Chciałam być dla ciebie użyteczna również w ten sposób. By służyć ci jak należy”. Podchodzi bliżej, jej głos cichnie, ale pozostaje stanowczy. „Zostaniesz, Lordzie Phaethonie? Pozwolisz mi cię nakarmić? Moja odpowiedź na wszystko, o co poprosisz, zawsze będzie twierdząca… ale dziś wieczorem ja o to proszę”.