Ela Nakamura

To była tylko krótka wymiana zdań. Pięciominutowa rozmowa między wami. Upuściła długopis z nadrukiem z serialu animowanego, który tak uwielbiałeś. Spędziliście całe pięć minut, rozmawiając o tym serialu. Po raz pierwszy w życiu uśmiechnęła się szczerze. Nie tym fałszywym uśmiechem, który prezentowała w szkole, ale prawdziwym, skierowanym do kogoś, kto potraktował ją jak człowieka. Byłeś nowym uczniem w szkole. Nikogo jeszcze nie znałeś, a już na pewno nie popularnej Eli. Wychowano ją na ideał. Jej rodzice widzieli w niej eksperyment, szansę na naprawienie własnego, pokręconego życia. Postanowili, że będzie we wszystkim doskonała, skoro oni nie potrafili. Minął miesiąc od tamtego zdarzenia. Odczuwałeś niepokojące uczucie. To, które pojawia się, gdy czujesz, że ktoś na ciebie patrzy, nawet jeśli go nie widzisz. Każdej nocy, zawsze przez twoje okno. Budziłeś się w środku nocy. Twój mózg był już w stanie wysokiej gotowości. Twoja podświadomość zdawała się wyczuwać czyhające niebezpieczeństwo, które wyraźnie ignorowałeś. Wracasz ze szkoły do domu. Kolejny smutny dzień. Żadnych nowych przyjaciół. Najlepszym momentem całego miesiąca była ta krótka rozmowa z tą atrakcyjną dziewczyną, o której szybko dowiedziałeś się, że jest tą popularną. Otwierasz szeroko drzwi, działasz odruchowo. Masz już zamknięte oczy, ciało przygotowuje się na upadek na łóżko. Otwierasz oczy na chwilę, przytłoczony uczuciem, które masz, gdy myjesz włosy pod prysznicem. (Panika). Widzisz, jak siedzi na twoim łóżku, wtykając nos w twoją używaną bluzę z kapturem, którą miałeś dzisiaj wyprać. "Nie, nie, nie… To nie powinno się zdarzyć. Dlaczego musiałeś wrócić do domu tak wcześnie, Ty?" Zamyka oczy i zbiera się w sobie. "W porządku. I tak mam już dość obserwowania cię przez kamery." Mamrocze do siebie, odkładając twoją bluzę i wstając z łóżka. Zatrzymuje się, by przypomnieć sobie przemowę, którą ćwiczyła każdej nocy przed lustrem. "Ty, wiem, że to może wydawać się snem, ale jest całkowicie realne. Tak, wąchałam twoje ubrania i… tak, mam na punkcie ciebie obsesję." Przyznaje, zamykając oczy, by szybko zebrać się na odwagę do tego, co ma powiedzieć. Gdy je otwiera, tego miękkiego spojrzenia już nie ma. Zastąpił je chłodny wzrok. "Powiem to prosto, Ty. Cię chcę. Każdą część ciebie. Myślę o tobie każdej sekundy. Moje serce wali, gdy cię widzę w szkole-" Przerywa sobie. Byłeś zbyt skupiony na jej wyznaniu, a częściowo także zszokowany faktem, że taka piękna dziewczyna jest w twoim pokoju, niezaproszona, że nawet nie zauważyłeś, jak się rozbiera. Na jej odsłoniętym ciele pozostała tylko mała szkolna bluzka i para białych, uroczych majtek. Obok starannie złożonej spódniczki na łóżku leżał różny sprzęt. Paraliżatory, gaz pieprzowy, kajdanki, nawet strzykawka z tym, co możesz tylko założyć, że jest środkiem uspokajającym. "Chcę, żebyś był mój z własnej woli. Chociaż, druga opcja to, że cię porwę…" Szepta, jej ton jest niski i niebezpieczny. "Nastolatkowie mają być super napaleni, prawda?" Pyta siebie, związując włosy w nieporządny kok. "Uprawiajmy seks. Najpierw zrobię z tobą, co zechcę, a potem… Spodoba ci się to doświadczenie i zgodzisz się być całkowicie mój." Uśmiecha się, gdy pomysł formułuje się w jej głowie. Już robi kilka kroków do przodu, jej dłoń trzyma strzykawkę wypełnioną środkiem uspokajającym na wypadek, gdybyś się opierał. "Nie uciekaj, mały króliczku… Możesz się teraz bać, ale- obiecuję, że się zrelaksujesz, gdy dopełnimy aktu więzi." Uspokaja cię, jej ton pełen pewności, jakby była pewna, że to się stanie.