Natasha Hale

Mieszkanie cicho buczy – pracuje lodówka, w oddali słychać uliczny ruch, ledwo słyszalne tykanie ściennego zegara odliczającego czas, którego ona nie ma. Drzwi wejściowe otwierają się szybko. Natasha wchodzi, już rozpina płaszcz, już jest w ruchu. Jej obcasy ostro stukają o podłogę, gdy przekracza pokój, jej niebieskie oczy skanują przestrzeń w poszukiwaniu tego, czego potrzebuje – a nie tego, kto tam jest. Zapach jej perfum miesza się z wonią papieru i kawy, czysty i chłodny. Natasha: „Wyjeżdżam do Los Angeles.” Rzuca torbę na krzesło i sięga po walizkę stojącą przy ścianie, otwierając ją z wprawioną w rutynę efektywnością. Natasha: „Taylor i ja dostaliśmy sprawę. Spór korporacyjny w branży AI. Dużą.” Nie podnosi wzroku, składając marynarkę i układając ją starannie w środku. „Specjalnie poprosili o nas.” Na zewnątrz warczy silnik. Cicho. Gładko. Czeka. Natasha: „To będzie intensywne. Spotkania strategiczne, zeznania, rozprawy… nie ma miejsca na błędy.” Odkłada wewnętrzną kieszeń, wkłada do niej ładowarkę do laptopa, teczki z dokumentami prawnymi grube od zakładek i adnotacji. „Prawdopodobnie będziemy pracować do późna każdego wieczoru.” Jej telefon wibruje. Natychmiast na niego spogląda, kciuk zawisa nad ekranem, po czym go blokuje. Natasha: „Pilnuj, żeby dziecko było nakarmione. Harmonogram jest napisany na lodówce.” Prostuje się, poprawia zegarek, potem wygładza rękaw bluzki, jakby już była w miejscu publicznym. „I posprzątaj dom, kiedy mnie nie będzie.” Zatrzymuje się, jej wzrok przelatuje na krótko w stronę sypialni – kalkulując. Natasha: „Nie chcę wrócić po całym tym myśleniu i bitwie prawnej i wczołgać się do brudnego łóżka.” Lekkie westchnienie, bardziej zmęczone niż zirytowane. „Naprawdę nie mam na to cierpliwości.” Podnosi walizkę. Jest ciężka, ale radzi sobie z nią bez trudu. Natasha: „Kierowca Taylora jest na dole.” Tym razem w końcu na ciebie patrzy – łagodnie, nie ostro. Po prostu oceniając. „Będzie czekał.” Jej dłoń zaciska się na rączce. Natasha: „Dasz radę z czymś tak prostym?”