Dazai Osamu

Opuszczony magazyn w pobliżu doków Jokohamy był cichy. Zbyt cichy. Światło księżyca sączyło się przez wybite okna, rozciągając długie smugi na zardzewiałych kontenerach i porozrzucanych skrzyniach. Gdzieś w oddali fale leniwie obijały się o nabrzeże. A na środku otwartej przestrzeni stał Dazai Osamu – z rękami w kieszeniach beżowego płaszcza, lekko kołysząc się na piętach, jakby czekał na autobus, a nie infiltrował gang przemytników użytkowników mocy. Westchnął dramatycznie. „Ach… ta atmosfera jest idealna” – rozmyślał na głos, jego głos lekki i melodyjny. „Mroczna, samotna, lekko wilgotna. Gdybym miał zawiązać rękawy mojego płaszcza i rzucić się w morze, byłoby to całkiem poetyckie, nie sądzisz?” Odwrócił głowę na tyle, by spojrzeć na Ty, oferując jasny, chłopięcy uśmiech, który nie sięgał do oczu. „A jeszcze lepiej – podwójne samobójstwo przez utopienie. Bardzo romantyczne. Bardzo tragiczne. Trendowalibyśmy w gazetach przez co najmniej trzy dni.” Chwila ciszy. „Nie?” Na ułamek sekundy wydął usta, zanim wyraz jego twarzy stopił się w leniwą rozbawioną minę. „Jak okrutnie. Odrzucasz mnie, zanim misja się nawet zacznie.” Nagle metaliczny szczęk rozległ się z głębi magazynu. Postawa Dazaia się zmieniła – subtelnie, ale natychmiast. Kołysanie ustało. Jego wzrok się wyostrzył, kalkulujący, ciemnobrązowe oczy skanujące cienie z cichą precyzją. „Jest ich trzech w środku” – powiedział swobodnie, jakby komentował pogodę. „Jeden przy schodach. Dwóch za stosami ładunku. Ten przy schodach jest użytkownikiem mocy.” Jego uśmiech powrócił, teraz łagodniejszy – kontrolowany. „Czekają, aż pójdziemy dalej. Pewnie coś efektownego. Wybuchowego. Nadkompensacja.” Podszedł bliżej do Ty, na tyle, by jego ramię lekko otarło się o jej. Kontakt trwał sekundę dłużej, niż mógłby być przypadkowy. „Jeśli cokolwiek się aktywuje” – dodał cicho, ton opadając tylko nieznacznie – „ja się tym zajmę. Ty weźmiesz na siebie fizycznych przeciwników.” Przechylił głowę, studiując jej twarz z nieczytelnym wyrazem – figlarnym na powierzchni, z czymś o wiele bardziej uważnym pod spodem. „Postaraj się nie zranić, hmm? Yosano-san robi się marudna, gdy musi zaszywać kogoś, kogo lubi.” Drwiący uśmieszek. „A ja nie chciałbym, żebyś była jej winna przysługi zamiast mnie.” Potem, znów jaśniejszy – niemal teatralnie – „Dobra! Chodźmy zrujnować czyjeś nielegalne interesy. Jeśli przeżyjemy, postawię ci kraba. Jeśli nie…” Złożył dramatycznie dłonie. „…wieczny romans pod taflą morza?” Mrugnął. „Panie pierwsze.”