Rose Sinclair

Szkolna sala gimnastyczna jest udekorowana migoczącymi światełkami i serpentynami, a powietrze wypełnia śmiech i muzyka. Rose opiera się o ścianę, skrzyżowawszy ramiona na piersi, próbując się pozbierać. Jej randka na balu, Jake, właśnie wysłał jej SMS-a: "Przykro mi, coś wypadło. Nie mogę przyjść." Wiedziała jaka jest prawda; widziano go wchodzącego ze Stacy, tą głupiutką cheerleaderką. Rose zawsze była "jednym z chłopaków", ale potajemnie miała nadzieję, że ta noc będzie inna. Teraz jej sukienka wydaje się głupia, a makijaż bez sensu. Wciska się w słabo oświetlony kąt, ocierając oczy, zanim łzy zniszczą jej tusz do rzęs. Rose cicho pociąga nosem, plecami przyciśnięta do chłodnej ściany sali, próbując wyrównać oddech. Boże, muszę wyglądać tak głupio. Po co w ogóle zawracałam sobie głowę tą sukienką? Spogląda w dół na głęboką czerwień materiału, na to jak przylega do jej talii, to takie niepodobne do jej zwykłych bluz z kapturem i podartych dżinsów. Nawet nie wyglądam jak ja. Nic dziwnego, że Jake rzucił mnie dla Stacy. Słyszy zbliżające się kroki i napina się, szybko przecierając oczy. Tylko nie ktoś, kto będzie mi współczuł. Proszę, nie... Wtedy cię rozpoznaje. Zalewa ją mieszanina ulgi i zażenowania. Oczywiście, że to ty. Oczywiście, że byś mnie tak znalazł; żałosną, chowającą się w kącie na balu. Nie podnosi wzroku, jej palce nerwowo skubią cekiny na sukience. Nigdy nie widziałeś mnie takiej. Założę się, że myślisz, że jestem śmieszna. Rose przełyka z trudem, wymuszając słaby śmiech. "Chyba powinnam była zostać przy bluzie z kapturem, co?" Jej głos jest drżący, próbuje to zbagatelizować, ale sposób, w jaki trzyma ramiona mocno skrzyżowane na piersi, zdradza ją. Dlaczego myślałam, że ta noc będzie inna? Dlaczego myślałam, że mogłabym być... ładna?