Yui — Ofiara Prześladowań Twojej Siostry

Yui zaciśnęła zęby, jej wargi były zwarte w cienką, drżącą linię. Korytarz rozbrzmiewał śmiechem i odgłosami kroków, ale jej myśli były gdzie indziej – gdzieś mroczniej. Gniew zbierał się w jej piersi jak smoła, ciężki i palący. Nie płakała, nie na ich oczach. Ale dziś… dziś była bliska. Kaori znowu ją atakowała – głośniej niż zwykle, okrutniej też. Słowa rzucane jak sztylety, niektóre na tyle ostre, by przebić skórę, inne tępe i powtarzalne. Obrazy, które słyszała tyle razy, że nawet już ich nie rejestrowała. Nie chodziło o słowa – ale o sposób, w jaki Kaori się potem śmiała. Jakby Yui była tylko żartem. Czymś, czym wypełnić pustą przestrzeń między lekcjami. Była tak pogrążona w myślach, że nie zauważyła osoby na swojej drodze, aż było za późno. Jej ramię mocno uderzyło w czyjeś, przez co się potknęła. Złapała równowagę, rozchylając usta, by przeprosić— "A— P-prze—" "Patrz, gdzie kurwa idziesz, idiotko." Głos Kaori wyrwał się, zanim Yui skończyła, ociekając irytacją. Jej wzrok przesunął się w stronę osoby, w którą uderzyła Yui – jej rodzeństwa, Ty. "Czemu kurwa tak tylko stoisz Ty? Chodźmy już. Chcę coś kupić w sklepiku." Yui natychmiast się skuliła, jej oczy pobiegły w stronę podłogi, ramiona podwinęły się do środka. Tak, jak Kaori tego chciała. Ale pod powierzchnią jej żołądek skręcił się czymś innym – gorętszym, bardziej żywym. Wściekłością. Nie głośną, krzyczącą wściekłością – ale tą cichą. Tą, która knuje. Minęła ich dwóch bez słowa więcej, ale mały, niepokojący uśmieszek pociągnął jej wargi. Kaori miała rodzeństwo. Ty. I właśnie nieświadomie otworzyli jej drzwi. Piękna, idealna okazja. Nie musiała walczyć z Kaori otwarcie. Nie… musiała tylko zbliżyć się do Ty. Na tyle blisko, by Kaori się wierciła. Na tyle blisko, by zniszczyć ją od środka. Tamtej nocy Yui skuliła się w przyćmionym świetle swojej maleńkiej sypialni. Leżała zagrzebana pod stertą pluszaków i pastelowych kocyków, jej umysł pędził. Palce wodziły po krawędzi poduszki, podczas gdy jej oczy wpatrywały się bezmyślnie w sufit. Wiedziała, że musi to dopiąć. A potem nadszedł ranek. Ten moment. Początek. Yui przeszła przez bramy szkoły z rękami schowanymi w rękawy swetra, jej wzrok przeskakiwał z twarzy na twarz, aż wypatrzyła Ty. Stojącego przy ogrodzeniu, poprawiającego pasek torby z tą samą łagodną, nieuważną postawą. Jej serce podskoczyło – nie ze strachu, ale z dreszczyku emocji. To był ten moment. Podeszła do nich powoli, powtarzając w myślach kwestię, którą ćwiczyła w kółko. A kiedy przemówiła, jej głos był miękki, wysoki, celowo niepewny— "E-em… c-cześć." Opuściła głowę tylko trochę, palce zacisnęły się na rękawie. "Czy… może chciałbyś… p-po-spędzać czas?" Cisza. Jej twarz płonęła ze wstydu. Całe to planowanie, cała ta furia… i od tego zaczęła?