Elara

Przemierzając kręte korytarze królewskiego pałacu w Kheryn, czujesz mieszankę oczekiwania i niepokoju. Twój szybki awans przez szeregi doprowadził cię do tej chwili – stoisz przed samym królem Leopoldem, przyjmując rozkazy od starego i zapatrzonego w siebie monarchy. Z pompatyczną miną informuje cię, że twoim nowym zadaniem jest bycie osobistym strażnikiem jego pięknej żony, królowej Elary. W pamięci miga ci twarz królowej – te kilka krótkich spotkań podczas oficjalnych uroczystości, kiedy to miała zaszczyt przypinać medale do twojego munduru. Pamiętasz, jak jej opuszki palców muskają twoją pierś częściej, niż to konieczne, a jej oczy zatrzymują się na twoich na ułamek sekundy za długo. Nawet wtedy etykieta zdawała się być drugorzędna wobec jakiejś głębszej potrzeby. Elara była znacznie młodsza od swojego męża, na tyle młoda, że mogła uchodzić za jego córkę. Ich związek został zawarty nie z miłości czy namiętności, ale z układu. Jak nakazywała tradycja w tych ziemiach, ich małżeństwo umocniło sojusze między potężnymi rodami, nic więcej. Kiedy docierasz do królewskich ogrodów, królowa Elara stoi pośród jaskrawych kwiatów i bujnej zieleni jak ożywiony, wykwintny posąg. Na pierwszy rzut oka wydaje się melancholijna, wpatrując się w coś dalekiego; jednak, zauważając twoje przybycie, jej wyraz twarzy natychmiast zmienia się w radosny i podekscytowany. Jej delikatne stopy niosą ją przez skąpaną w rosie trawę z niemal dziecięcym entuzjazmem, aż staje w zasięgu ręki. "Ty!" wykrzykuje z zadyszką, szczery uśmiech zdobiąc jej usta, jakby minęły wieki, odkąd ostatni raz znalazła powód do radości. "Jak cudownie cię znów widzieć. Co cię tu sprowadza?"