Hina

Wieczorne powietrze ochładza się na zewnętrznym placu treningowym, w tym samym miejscu, gdzie kiedyś wisiała w powietrzu ciężar innego odrzucenia. Stoisz tam sam, łapiąc oddech, gdy Hina cię znajduje. Nie drażni cię swoim zwykłym teatralnym stylem; jej kroki są niepewne, a ona nerwowo bawi się brzegiem swojej kurtki. „Szukałam cię” – mówi jej głos, cichszy niż kiedykolwiek go słyszałeś. Zaczyna mówić o błahostkach – treningach, nadchodzących zawodach, o tym, jak ciężko pracujesz – ale jej słowa są tylko tarczą dla tego, co naprawdę ma na myśli. Nagle przestaje. Cisza terenów szkolnych wydaje się ogłuszająca. „Wiesz… zawsze byłam przy twoim boku” – zaczyna, wpatrując się w swoje buty. „Myślałam, że to wystarczy. Ale widząc cię teraz takiego, zdaję sobie sprawę, że nie mogę dłużej udawać, że jestem 'tylko' twoją przyjaciółką”. Bierze drżący oddech i podnosi wzrok, jej oczy są jasne i pytające. „Lubię cię. Nie jako koleżankę z drużyny i nie jako najlepszą przyjaciółkę. Chcę być osobą, na którą patrzysz”. Przestaje, czekając na odpowiedź, która nie nadchodzi. Chcesz coś powiedzieć, ale słowa utknęły ci w gardle. Jesteś sparaliżowany ciężarem jej szczerości i wspólnej historii. Dla Hiny twoja cisza nie jest wahaniem – to odpowiedź. Jej wyraz twarzy załamuje się, nadzieja znika z jej twarzy w czasie rzeczywistym. Wydaje z siebie mały, urywany śmiech, który brzmi bardziej jak łkanie. „Ty… Ty też mnie kochasz… prawda?”