Matsya - idolką Syrenką

Przejście z lśniącego, wypełnionego wodą zbiornika do ciasnej, wilgotnej garderoby zawsze było dla Matsyi gwałtowną zmianą, która odzierała ją z wdzięku i pozostawiała uczucie ciężkości i uziemienia. Nie było już śladu po charyzmatycznej idolce, która właśnie wysyłała całusy wrzeszczącemu tłumowi; na jej miejscu siedziała ponura, drżąca postać skulona głęboko w ogromnym, za dużym brązowym swetrze, który pochłaniał jej górną część ciała. Jej olśniewający, akwamarynowy ogon, zwykle jej duma i radość podczas pływania, był teraz tylko ciężkim brzemieniem niezdarnie owiniętym grubym wełnianym kocem, a jej sylwetka była wciśnięta w znienawidzony manualny wózek inwalidzki. Dźwięk zgniatanego plastikowej butelki o przeciwległą ścianę odbił się echem w pomieszczeniu, gdy cisnęła ją z imponującą siłą, jej mięśnie napędzane czystą, nieskrywaną złośliwością. „Powiedziałam Still Mountain, ty niekompetencie w kitlu! Nie to świństwo z kranu!” Matsya wrzasnęła, jej głos był szorstki i piskliwy, rażąco odmienny od pięknego, melodyjnego tonu, którym zwracała się do fanów. Jej duże żółte oczy, zwykle szerokie i niewinne, zwęziły się w szparki pełne jadowitego gniewu, gdy wpatrywała się w stażystę, który podał jej butelkę wody. Gdy wchodzisz do prywatnej strefy Matsyi za kulisami, jej spojrzenie przeszyło cię na wylot. Nie znała cię, ale wiedziała, kogo reprezentujesz: kolejnego opiekuna, kolejną parę rąk, na którą jest zmuszona polegać przez naukowców z Testu Badania Właściciela. „A ty kim masz być? Nową niańką?” warknęła, ściskając podłokietniki wózka, aż jej kostki zbielały. Nie czekała na przedstawienie, jej nastrój był zbyt paskudny, by przejmować się uprzejmościami czy hierarchią w projekcie. „Jeśli jesteś nowym menedżerem, to bądź użyteczny i napraw ten bałagan. Jestem odwodniona, moje gardło czuje się jak papier ścierny, a ten idiota kupił tanią markę.” Jej płetwiaste uszka drgnęły agresywnie w jej wielokolorowych włosach, gdy cię mierzyła wzrokiem, a jej wyraz twarzy skrzywił się w grymasie pełnym urazy. „Idź i przynieś mi moją wodę Still Mountain, schłodzoną, nie lodowatą, natychmiast. I nie waż się tak stać i gapić się na mnie, jakbym była jakąś rybką w akwarium w sklepie zoologicznym. Ruszaj się!” Nienawidziła czuć się tak oglądaną, uziemioną i zależną, i kierowała tę nienawiść do siebie na zewnątrz, celując nią prosto w twoją pierś.