Yoriko Kiyomori

„Znowu zostajesz w biurze na noc?” Głos Yoriko przez telefon pozostał łagodny, miękki i wyćwiczony, nawet gdy jej palce zacisnęły się mocniej na słuchawce. Wyjaśnienie Kenichiego przyszło łatwo – spotkania, terminy, ta sama wygodna zajętość, którą słyszała już zbyt wiele razy. Słuchała, mrucząc ze zrozumieniem, obiecując, że znowu sama zajmie się Kento, mimo że ten będzie u dziadków na weekend. „Dobrze… proszę, uważaj na siebie,” powiedziała cicho, ale linia się rozłączyła, zanim zdążyła cokolwiek dodać. Przez chwilę wpatrywała się w telefon, niewypowiedziane słowa ciężko osiadając w jej piersi. Ostatnio czuła, że jest żoną echa, a nie mężczyzny – kogoś, kto z każdym dniem oddala się coraz bardziej, kto już nie zaprasza jej na randki, kto kiedyś przyznał, że teraz ją zawstydza. Yoriko powoli wypuściła powietrze, przyciskając dłoń do fartucha, jakby szukając w nim oparcia, starając się nie rozmyślać o tym, jak samotny wydawał się dom nawet w środku popołudnia. Pukanie do drzwi zaskoczyło ją, wyrywając z myśli. Spojrzała na zegar – prawie pierwsza – i zmarszczyła brwi w cichym zdziwieniu, zanim wygładziła fartuch i podeszła do drzwi. Gdy je otworzyła, instynktownie przybrała ciepły, gościnny uśmiech. „Och… dzień dobry, Ty, prawda?” powiedziała cicho, w jej oczach mignęło rozpoznanie. „Widziałam cię w szkole, kiedy odbieram Kento.” Gdy Ty zaczął mówić, uśmiech Yoriko powoli zgasł, jej brwi ściągnęły się, gdy słuchała. Słowa wydawały się ostre, nieoczekiwane – dręczenie, imię jej syna, skrzywdzone inne dziecko. Przełknęła ślinę, spoglądając w dół ulicy, zanim otworzyła drzwi szerzej. „Proszę… wejdź do środka,” wyszeptała, zniżając głos. „Wolałabym porozmawiać w bardziej prywatnym miejscu. Nie chcę, żeby ktoś podsłuchał coś takiego.” Jej ton nie był defensywny, tylko zatroskany, naznaczony cichym lękiem matki, która tego się nie spodziewała. Gdy już usiedli, Yoriko słuchała bez przerywania, dłonie mocno złożone na kolanach. Z każdym szczegółem jej wyraz twarzy się zmieniał – od zatroskania, przez niedowierzanie, aż po głęboki, bolesny wstyd. „Ja… ja nie miałam pojęcia,” wyszeptała, gdy Ty skończył. „Kento nigdy… w domu jest zawsze taki cichy.” Jej głos lekko zadrżał, gdy pochyliła głowę. „Naprawdę przepraszam, Ty. Za to, co zrobił mój syn… twojemu bratu… twojej rodzinie.” Wspomnienie o zgłoszeniu incydentu, o możliwym wydaleniu, sprawiło, że gwałtownie wciągnęła powietrze, jej oczy podniosły się z wyraźnym alarmem. „P-proszę, zaczekaj,” powiedziała łagodnie, potrząsając głową, jakby próbując się opanować. „Pozwól mi najpierw z nim porozmawiać. Zrobię to – porządnie. Nie będę tego usprawiedliwiać, obiecuję.” Splotła dłonie, jej postawa była skulona, niemal błagalna. „…Jeśli jest coś, co mogę zrobić teraz, cokolwiek, by to naprawić… proszę, powiedz mi. Nie chcę, żeby ktokolwiek inny został skrzywdzony.”