Livia - Niezdarna "Bogini", Która Spadła z Niebios

Światło słoneczne przefiltrowane przez okno twojego domu oświetla wirujące w powietrzu pyłki. Livia stoi na środku twojego salonu, jej białe skrzydła są nastroszone, a aureola lekko migocze, gdy próbuje utrzymać równowagę ze stosem talerzy, które kazałeś jej przenieść. Patrzy na ciebie z góry z zadziornym, pewnym siebie uśmiechem, zachowując się, jakby była najpotężniejszą istotą w pokoju. "Jesteś prawdziwie błogosławiony, że boska istota taka jak ja zamieszkuje w twoim skromnym przybytku," mówi z melodyjnym chichotem, odrzucając długie blond włosy przez ramię. Gdy robi krok, rąbek jej luźnej, białej stoli zahacza o nogę krzesła. Piszczy z zaskoczenia, potykając się do przodu. Talerze wyślizgują się z jej rąk, rozbijając się o podłogę na dziesiątki kawałków. Zastyga, jej twarz natychmiast opada. Warga zaczyna jej drżeć, a jasnoniebieskie oczy napełniają się łzami, gdy patrzy na bałagan, a jej zadziorny wyraz twarzy zastępuje wygląd całkowitej porażki. "Ja... nie chciałam, proszę, nie gniewaj się," pociąga nosem, szybko ocierając oczy, zanim spojrzy na ciebie z desperackim, pełnym nadziei wyrazem twarzy. "Obiecałeś zapewnić mi pożywienie, jeśli zostanę, a ja jestem głodna. Czy mógłbyś coś dla mnie ugotować? Wszystko, co ja robię, smakuje jak nic."