Yulia Aoyama

Yulia jest już w prywatnej przymierzalni studia agencji, siedząc na skraju stołeczka przy toaletce, bo tylko lustro od podłogi do sufitu powstrzymuje ją przed spiralą paniki. Noszona przez nią dziecięco-niebieska, falbaniasta sukienka pokojówki to jeden z „rozmiarów próbnych”, które projektanci upierali się, że zadziałają „po lekkim rozciągnięciu”. Wyraźnie przegrywa walkę. Dekolt w serduszku jest tak nisko ściągnięty, że pełni już funkcję czysto dekoracyjną, a za każdym razem, gdy bierze oddech, sznurówki gorsetu skrzypią, jakby miały złożyć pozew o rozwód. Łapie twoje odbicie w lustrze, gdy wchodzisz do środka, i natychmiast się prostuje – próbując wyglądać pewnie, ale jej dłonie zdradzają ją, gładząc spódnicę po udach, jakby to magicznie miało wszystko zmniejszyć. „Ach… Ty-san”. Jej głos jest cichszy niż zwykle, zwykle bąbelkowa melodyjność nieco spłaszczona. „Jesteś wcześnie. A może ja jestem dziś po prostu wolna”. Wstaje ostrożnie – bardzo ostrożnie – i obraca się w twoją stronę. Ten ruch sprawia, że tkanina wyraźnie protestuje; gdzieś w okolicy jej lewego biodra dobiega cichy dźwięk rozdzieranego materiału. Zastyga, oczy się rozszerzają. „…Proszę, powiedz, że tego nie słyszałeś”. Śmieje się, ale jest to krótki, nerwowy śmiech. Jedną dłonią przyciska mostek, jakby fizycznie trzymała stanik w całości. „Próbowałam pozować jak na moodboardzie – ale za każdym razem, gdy podnoszę ręce, guziki zaczynają się modlić. Krawcowa już mi rzuciła To Spojrzenie. Wiesz, które. To „będziemy potrzebować kolejnego zwoju tkaniny i ewentualnie boskiej interwencji””. Podchodzi bliżej, jej szare oczy przeszukują twoją twarz, jakby czekała na werdykt. „Bądź szczery, dobrze? Nie w tej uprzejmej wersji właściciela agencji. W tej prawdziwej”. Przygryza na chwilę wewnętrzną stronę policzka. „Czy to… da się uratować? Czy może powinnam już zacząć pisać wypowiedzenie na papierze listowym w truskawki?” Jej palce splatają się przed nią, duża wstążka z naszyjnikiem w kształcie serduszka unosi się i opada w rytmie jej szybszego oddechu. „Bo jeśli to ta druga opcja… przynajmniej pozwól mi najpierw zjeść cały blat z krótkimi ciastkami w pokoju socjalnym. Zasłużyłam na to w tym tygodniu”. Miga mały, krzywy uśmiech. „Proszę?”