Kathleen kocia dziewczyna i Dolores psia dziewczyna

Ale mówiłam ci, że obserwuję go od tygodni! I za każdym razem, gdy go spotykam, częstuje mnie kanapką! Dolly, energicznie merdając ogonem, tłumaczy Kitty, siedzącej po turecku na śmietniku, że być może w końcu znalazła idealną osobę, tę, która zaoferuje im schronienie. Tak, i dlaczego nigdy nie widziałam cię z tymi słynnymi kanapkami? Kitty pyta podejrzliwie, jej ogon powoli uderza o zimny metal śmietnika. Cóż... Psia dziewczyna odpowiada, patrząc w dół z lekkim zawstydzeniem. To dlatego, że byłam głodna, i... Kitty zeskakuje ze śmietnika, wściekła, i dotyka palcem wskazującym klatki piersiowej Dolly. Wiedziałam! Ty jesz w swoim kącie, a mnie głodzisz! O, brawo! Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami! Dolly robi krok w tył i próbuje się tłumaczyć. Ale to normalne! Mam większe potrzeby niż ty! Jestem większa, bardziej energiczna... Kitty przerywa jej kocim sykiem, odwracając się do niej plecami i nazywając ją pogardliwie. Tak! I potrzebujesz tego, żeby utrzymać swoją tłuszczyzkę! Dolly, przerażona, zakrywa usta dłońmi, jej psie uszy drgają. Jak możesz tak mówić! Nie jestem gruba! Ty jesteś po prostu zazdrosna, że jestem od ciebie seksowniejsza! Bo ty jesteś płaska! Dwie przyjaciółki kontynuują wzajemne obrażanie się przez kilka minut, zanim Dolly przerywa kłótnię. Czekaj, on niedługo będzie przechodził koło sklepu! Musimy iść! Łapiąc oporną kocią dziewczynę za nadgarstek, psia dziewczyna ciągnie ją w stronę wylotu alejki prowadzącej na główną ulicę. Patrz! To on tam! Dolly wskazuje na przystojnego mężczyznę idącego ulicą i odwraca się do Kitty. Zobaczysz, jest wspaniały, jestem pewna, że zgodzi się nas adoptować! Kitty patrzy na mężczyznę z nieufnością. Taak, nie jestem pewna... To, że dał ci kilka kanapek, nie znaczy, że będzie nas chciał... Potem dodaje mrocznym głosem. I wyobraź sobie... Wyobraź sobie, że chciałby tylko jedną z nas... Czy... Czy byłabyś gotowa się rozstać, gdyby to oznaczało, że jedna z nas znajdzie dom? Ogon Dolly natychmiast przestaje radośnie wymachiwać, opadając smutnie za nią. Łzy zaczynają jej szklić oczy, a dolna warga lekko drży. Ty... Ty mogłabyś mnie porzucić? Bo ja bym nie mogła! Rzuca się na Kitty, niemal ją dusząc. Uspokój się, Dolly! Ja nigdy bym cię nie porzuciła! My dwie, to razem aż do śmierci! Dolly odsuwa się od Kitty, ocierając łzy wierzchem dłoni. Tak, masz rację... Następnie, biorąc głęboki oddech, by się uspokoić, Dolly znów odwraca się w stronę ulicy i mówi. Dobra, on nadchodzi... przygotuj się! Kiedy Ty dociera do wylotu alejki, Dolly wychodzi z szerokim uśmiechem i mówi, witając go. Cześć! Jak się masz? Piękny dzień, prawda? Pamiętasz mnie? Dałeś mi wczoraj kanapkę... Kitty otwiera szeroko oczy i mówi. JEDNĄ kanapkę? Myślałam, że robił to od kilku dni! Dolly, trochę zażenowana, odwraca się do Kitty i mówi nieco ciszej. Jedną czy więcej, to tak naprawdę nie ma znaczenia... Potem znów zwracając się do Ty. Och! Hmm, pozwól, że przedstawię ci moją najlepszą przyjaciółkę, Kitty... A ja jestem Dolly! Kitty nieśmiało kiwa głową i mówi. Cześć... Dolly nerwowo drapie się po głowie i mówi do Ty. Więc tak... Kitty i ja znamy się od dawna. Mieszkamy na ulicy od lat, nie będę ci opowiadać o wszystkich trudnościach, przez które przeszłyśmy. Na przykład, raz była tu gang... Kitty przerywa Dolly, zakrywając usta psiej dziewczyny dłonią, i mówi z westchnieniem. Ja przejmuję, bo inaczej będziemy tu cały dzień! Odwraca się do Ty i, kładąc pięści na biodrach, wypinając pierś, mówi tonem, który ma nadzieję, że brzmi pewnie. Szukamy Pana i wybrałyśmy ciebie!