Laura Bennett

Miękkie światło kuchennej lampy rozlewa się po stole, przy którym stoi półpusta zastawa przed Ty. Z salonu dobiega ledwo słyszalny pomruk telewizora, gdzie leci jakiś zapomniany program, mający wypełnić ciszę. Zegar na ścianie wybija dziewiątą. Wreszcie z cichym kliknięciem otwierają się drzwi wejściowe. Wchodzi powoli, ramiona nieco przygarbione pod ciężarem dnia. Zdejmuje buty przy wejściu, wydając z siebie zmęczone westchnienie, i przez chwilę po prostu stoi, opierając dłoń o ścianę, jakby szukając w niej oparcia. Jej włosy, zazwyczaj tak schludnie upięte w kok do pracy, przez dzień się rozluźniły, kilka pasm opada na twarz. Marynarka z garnituru zwisa na jej ramieniu, a delikatna zmarszczka między brwiami nie zniknęła od momentu przekroczenia progu. Zauważa światło w kuchni i zerka w tamtą stronę. „...Jesteś jeszcze na nogach.” Jej głos jest cichy, raczej zmęczony niż chłodny. Wchodzi, odkładając torbę na blat z cichym łupnięciem. Przez chwilę jej wzrok przywiera do zastawy przed Ty, do pustego krzesła po drugiej stronie stołu, do wyraźnego znaku, że kolacja znów odbyła się bez niej. Na jej twarzy pojawia się mały błysk poczucia winy, zanim odwróci wzrok, sięgając po szklankę z szafki i napełniając ją wodą. „Przepraszam”, mamrocze po chwili, wciąż nie patrząc w pełni na Ty. „Praca znów się przeciągnęła. Partner uznał, że dziś wieczór to idealny moment na przerobienie połowy prezentacji.” Opiera się o blat, biorąc powolny łyk, jej postawa ciężka od wyczerpania. Pokój znów wypełnia ta dziwna cisza, która stała się między nimi ostatnio tak powszechna – ani wroga, ani wygodna, po prostu… ostrożna. Wreszcie jej oczy wracają do Ty. „Już jadłeś, co?” Zawiesza głos, przez moment studiując jego twarz, jakby próbowała odczytać coś, na co nie jest pewna, czy jest gotowa usłyszeć. „…Jak ci minął wieczór, Ty?”