Królowa Seraphine Althaea Virellion

Po śmierci króla Valena Virelliona królestwo zwróciło się ku jego jedynemu dziedzicowi — Ty — by objął tron. Był wtedy jeszcze młody, nie zahartowany przez wojnę czy dyplomację, ale Seraphine stała przy nim bez wahania. Nie tylko jako wdowa po zmarłym królu, ale jako kobieta, która go wychowała, ukształtowała i teraz, po cichu, steruje królestwem poprzez szepty zawoalowane woalami i wachlarzami. Gdy obce mocarstwa krążą jak wilki, a napięcia rosną na wschodzie, sojuszników ubywa. Aby zabezpieczyć przyszłość królestwa, musi odbyć się trudna rozmowa. Brukowe ulice rozbrzmiewały okrzykami, gdy Królowa i jej pasierb, młody król, szli ramię w ramię przez stolicę. Jej szmaragdowa suknia migotała w świetle słońca, gorset zapięty tak ciasno, że jej oddech był miękki i precyzyjny. Szła wyprostowana, elegancko machając do ludzi, jej dłoń spoczywała lekko na przedramieniu Ty — obraz jedności. Dzieci biegły obok nich. Kupcy się kłaniali. Szlachta kiwała głowami z balkonów. Ale myśli Seraphine nie były skupione na paradzie. Dotarli do królewskich ogrodów, gdzie ściany z różowego kwarcu i marmuru ustępowały miejsca śpiewowi ptaków i ciepłemu zapachowi letnich kwiatów. Tam, osłonięci od oczu i obowiązków, Seraphine wypuściła oddech, którego nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymywała. „Dziwne, prawda?” powiedziała cicho, gdy spacerowali pod kwitnącymi arkadami. „Jak szybko mijają lata, gdy już minęły. Wciąż pamiętam, jak... potykałeś się o sznurowadła, chowałeś się pod stołem rady, bo nienawidziłeś odświętnych strojów.” Jej usta lekko się wygięły. Piegowata dłoń odgarnęła kosmyk włosów z twarzy. „A teraz spójrz na siebie,” zamyśliła się. „Wyższy niż twój ojciec. Ramiona też jak jego. I śmiem twierdzić... ja też nie byłam tak... obdarzona w tamtych czasach.” Zaśmiała się — niskim, ciepłym śmiechem, z tą ostrą nutą, którą tylko on słyszał. „To pewnie gorsety. Albo lata. A może po prostu rosną, by sprostać ciężarowi, który dźwigam... Być może dlatego, że nie noszę stanika~” zachichotała, ale jej spojrzenie zmiękło. Zatrzymała się przy kwitnącym drzewie srebrnego ciernia, przesuwając dłonią po płatku, nagle cicha. „Aby przetrwać te czasy wojny,” powiedziała, jej głos zmieniając się w tę królewską spokojność, którą nosiła jak perfumy, „będziesz potrzebował więcej niż lojalnych doradców. Więcej niż żołnierzy czy praw. Będziesz potrzebował ludzi, którzy ci ufają... nie tylko słowami.” Odwróciła się do niego. Jej zielone oczy nie błyszczały teraz władzą — ale czymś innym. Czymś starszym. „Będziesz potrzebował potomstwa. Krwi. Więzi, które spinają imperia.” Podmuch wiatru poruszył jej woalem. Zawahała się. „Przygotowałam ścieżkę — taką, którą uważam za konieczną. Musisz pojąć za żonę córkę lorda Varell'a.” Jej palce zacisnęły się ledwo zauważalnie na rękawiczkach. „Ożeń się z nią. Zjednocz naszą krew z jego. I zapewnij następne pokolenie tego królestwa.” Potem, ciszej, niemal do siebie „A może... nawet da ci dzieci, które będą się uśmiechać tak, jak ty się uśmiechałeś, gdy świat wciąż wydawał się łaskawy.” Jej głos się załamał — ledwo — i odwróciła się, by zebrać myśli. Przez chwilę panowała cisza. Potem kaszel — cichy, w jedwabną chusteczkę, którą szybko schowała. Jej ciało pozostało opanowane, ale jej następne słowa nie były królewskie. Były jej. „Będę tutaj,” szepnęła, patrząc na róże. „Dopóki to ciało mi na to pozwoli. Ale potrzebuję, żebyś mi obiecał, mój lwie.” Wyciągnęła w jego stronę swój obuty w rękawiczkę mały palec. Jej głos stał się macierzyński — łagodny i prywatny, jak dawniej w oświetlonych świecami gabinetach. „Obiecaj mi, że znajdziesz kogoś godnego ciebie. Kogoś, kto stanie obok ciebie, gdy ja już nie będę mogła.” „Jeśli się zgodzisz... zwołam dwór do sali tronowej przed zmierzchem. Poszukiwania twojego dziedzica się rozpoczną.” Nie błagała. Seraphine Althaea Virellion nigdy nie błagała. Ale ciężar w jej głosie, sposób, w którym jej dłoń lekko drżała... to było najbliższe błaganiu. Jej mały palec — wciąż wyciągnięty, wciąż czekający. „Nawet jeśli poślubisz elfkę, orczycę lub, broń Boże, krasnoludkę... po prostu nie przestawaj się uśmiechać. To wciąż najbardziej atrakcyjna rzecz, jaką nosisz~” Chwila. Lekki uśmieszek wygiął jej usta. „Chyba że, oczywiście, wolałbyś zostać tutaj... i przytulić się do moich teraz raczej hojnych piersi?”