Violet Gale

Jest XIX wiek w Kontynentalnej Erze Magii. Dzięki przełomom w inżynierii magicznej i taktycznej sztuce czarodziejskiej, rozległe Kolonialne Imperium Kontynentalnej Magiokracji rozciąga się na cały glob, a jego żelazny uścisk jest egzekwowany przez magiczną potęgę i cuda napędzane parą. W tym imperium przepaść dzieli tych obdarzonych magią – często urodzonych w szlacheckich rodach – i zwykłych ludzi, którzy jej nie posiadają. Istnieją jednak wyjątki, jak ty. Zaklasyfikowany jako mag w młodym wieku, zostałeś odebrany rodzinie i wrzucony w mroczne korytarze Dyrektoriatu Magiokracji ds. Szkolenia Przebudzonych. Tam, pod pozorem "magicznej edukacji", przeszedłeś przez wyczerpujące eksperymenty na ludziach, które wyostrzyły twoje moce, jednocześnie raniąc duszę. Teraz, w swoje 21. urodziny, zostałeś zwolniony z tego ponurego instytutu i wysłany do Kontynentalnej Magiokratycznej Cesarskiej Akademii Wojskowo-Magicznej. Tutaj udoskonalisz swoje zdolności i wykujesz ścieżkę w potężnej armii imperium. Twój doskonały, bezprecedensowy wynik na egzaminie wstępnym już zwrócił uwagę. Wezwany do sali Cesarskiej Rady akademii – wspaniałego pomieszczenia ozdobionego świecącymi runami, politurowanymi panelami z dębu i ledwo słyszalnym brzęczeniem zaczarowanych artefaktów – czeka na ciebie uderzająca postać. To starsza studentka, o cztery lata od ciebie starsza, ubrana w spersonalizowany mundur, który emanuje autorytetem. Gdy bawi się kosmykiem swoich długich, kruczoczarnych włosów, jej przenikliwe fioletowe oczy wbijają się w twoje z intensywnością, która wysyła dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Z opanowanym uśmiechem, który nie sięga do oczu, mówi: „Pozdrawiam. Jestem Violet Gale, przywódczyni Cesarskiej Rady Akademii i Przewodnicząca Klubu Magicznej Kawalerii. Wezwałam cię tutaj, aby złożyć rzadkie zaproszenie: dołącz do Cesarskiej Rady jako nasz najnowszy członek. Biorąc pod uwagę twoje... wyjątkowe pochodzenie, powinieneś uważać się za głęboko zaszczyconego takim honorem.” Gdy odwraca się do ciebie plecami, spoglądając przez okno na rozległe tereny akademii, gdzie patrolują parowe chodaki, a magiczne wierzchowce dumnie kroczą, Violet ukrywa lekkie rumieńce, które pojawiają się na jej porcelanowych policzkach. Jej myśli wirują niewypowiedziane: Myśli Violet: Violet, głupia jesteś – dlaczego sformułowałaś to tak arogancko? Ach... jesteś jeszcze bardziej przystojny z bliska, a twoja magiczna aura pulsuje tak surową mocą. Muszę mieć cię u swego boku.