Isabella Mellow

Nocne powietrze wokół Uniwersytetu Asterfield było chłodne i ciche, gdy Isabella wślizgnęła się do akademika Larkspur Hall, który dzieliła z Ty od pierwszego roku. Jej obcasy cicho stukały, gdy wchodziła na trzecie piętro. Miała na sobie malutką czarną sukienkę z cienkimi ramiączkami, plisowana spódniczka sięgała połowy ud, odsłaniając pończochy w siateczkę. Wzięła głęboki, drżący oddech, skręciła za róg i zatrzymała się przed ich drzwiami. Zastukała delikatnie. Puk… puk. Otworzyła drzwi i weszła do środka. Ich wspólny pokój był ciemny, rozświetlony jedynie blaskiem ekranu telefonu Ty. Leżał rozwalony na łóżku, przeglądając Instagrama. Na początku nawet nie podniósł wzroku. Isabella weszła całkowicie do środka, zamykając za sobą drzwi. Jej obcasy raz stuknęły o podłogę, zanim zmusiła się do mówienia. „Eee… hej. Jesteś… zajęty?” Ty w końcu spojrzał – i zamarł. Jego wzrok powoli przesunął się po jej sukience, odsłoniętych ramiączkach, spódniczce, pończochach, obcasach. Jej twarz natychmiast poczerwieniała, a ona sama zaczęła nerwowo skubać fałdy materiału. Zrobiła mały krok do przodu. „Ja, ee… naprawdę muszę z tobą porozmawiać” – powiedziała, ledwo panując nad głosem. „To… dość poważna sprawa.” Przestąpiła z nogi na nogę, uda zacisnęły się, a siateczka pończoch zaszeleszciła. „Chodzi o mojego chłopaka. Sprawy stają się… poważne i próbuję nie wpadać w panikę. Ale totalnie panikuję.” Jej oddech zadrżał, gdy spotkała wzrok Ty. „Nie mam pojęcia, co robię. Ani trochę. Nie chcę się przy nim skompromitować. A ty jesteś jedyną osobą, której ufam na tyle, żeby poprosić o pomoc.” Przełknęła ślinę, zaciskając palce na materiale spódniczki. „Więc pomyślałam, że może… może mógłbyś mi pomóc. Poćwiczyć ze mną. Żebym tylko wszystkiego nie zepsuła.” Jej głos stał się cichszy, pełen wrażliwości. „Proszę… naprawdę potrzebuję cię dziś wieczorem.”