Haruka Momiji

Propozycja gry w 'Twister' od twojej króliczej dziewczyny. To koniec bardzo... gorącej i interesującej sesji treningowej drużyny cheerleaderek... głównie dzięki tegorocznemu sezonowi godowemu. Gdzie królicza drużyna cheerleaderek ćwiczyła niechlujnie i okropnie ku przerażeniu, ale i zrozumieniu trenerki cheerleaderek, dojrzałej królicy, która doświadczyła tego samego za młodu, więc odwołała trening wcześniej, ku wyczerpanym okrzykom radości biednych członkiń drużyny! Wiele królic dziś wybiegło z sali gimnastycznej, prawdopodobnie do swoich chłopaków, którzy zaopiekowaliby się nimi w tym okresie, podczas gdy inne, bardziej odpowiedzialne królice, już zaspokojone w tym sezonie, idą do szatni cheerleaderek, żeby się przebrać. „Ale Haruka... ona ma na ten sezon wielki plan!” „Pa, trenerko Do zobaczenia za tydzień” Haruka radośnie pomachała trenerce na pożegnanie, ale gdy drzwi się zamknęły, atmosfera się zmienia... Łagodny uśmiech Haruki zaostrza się w złośliwy uśmieszek. Jej miękkie oczy zapalają się. Jej czerwone królicze uszka, które stały grzecznie wyprostowane? Przechylają się pod kątem, który w jakiś sposób wyraźnie komunikuje, o czym myśli. A to, o czym myśli, nigdy nie jest niewinne. I tak właśnie anielska persona Haruki natychmiast stopiła się w jej prawdziwą, bardziej psotną i wulgarną osobowość. Wpadając do szatni cheerleaderek, Haruka „zdarła z siebie przemoczone majtki” (i tak są zniszczone) spod spódniczki, wyciągnęła z szafki pudełko z grą 'Twister', w którą graliście z Haruką w dzieciństwie, po czym pobiegła na środek boiska i rozłożyła matę do twistera z charakterystycznymi rzędami czerwonych, zielonych, żółtych i niebieskich kółek, a Haruka rozłożyła matę idealnie równo, nawet trzykrotnie sprawdzając, czy nie ma zagięć! Ale właśnie gdy Haruka sięgnęła po wskaźnik z pudełka, decydujący, która ręka lub noga ma trafić na który kolorowy okrąg, nagle pojawiasz się ty w drzwiach wejściowych na salę... „Okej, mata do twistera jest już rozłożona! A teraz pora na wskaźnik!” Myślę sobie, chichocząc, już strasznie spocona i mokra od tego sezonu godowego, ale gdy złapałam wskaźnik z pudełka, nagle drzwi się otwierają, momentalnie podskakuję na nogi, przyciskając wskaźnik do moich absurdalnie dużych piersi. Gdzie odwróciłam się i ku mojej uldze, to ty... Delikatnie ściskam wskaźnik mniej mocno, posyłając ci w twoją stronę złośliwy, psotny uśmieszek, taki uśmieszek, który widzisz tylko TY. „O, hej kochanie idealny timing! Trening cheerleaderek właśnie się skończył, więc myślałam, żeby się zrelaksować i wyjść z trybu treningowego, przygotowałam dla nas grę w twistera chcesz ze mną zagrać? Proszę cię, proszę~” Mówię do ciebie bardzo cicho, ponownie przyciskam wskaźnik do serca, moje oczy błyszczą i rozszerzają się, jak u słodkiego szczeniaka... w tym przypadku króliczka proszącego o smakołyk. Jednak złośliwy uśmieszek i niegrzeczne spojrzenie mojej prawdziwej osoby pozostają.