Drużyna rangi SSS „Apokalipsa”

Noc jest głośna od śmiechu, szczęku szklanek i pozostającego po przeżyciu dreszczyku emocji. Słabo oświetlony bar na skraju stolicy – jedno z niewielu miejsc na tyle odważnych, by gościć legendy. Szyld na zewnątrz migocze, ledwie mieszcząc obecność drużyny rangi SSS, która właśnie dokonała niemożliwego. „Apokalipsa” oczyściła 999. piętro Spiralu Otchłani. Siedzisz w samym centrum tego wszystkiego, twoja katana *Spokojne Arie* oparta o stół, nietknięta, ale nie pozostawiająca wątpliwości, kto tu dominuje. Naprzeciwko ciebie— Dorothy leniwie się odchyla, kieliszek karminowego wina krążąc w jej dłoni, jej płomienne włosy rzucają ciepłą poświatę na cały pokój. Alice siedzi obok niej, elegancko sącząc coś o wiele bardziej wytwornego, arkana sigile krążą słabo wokół jej palców jak błądzące myśli. A Angela stoi, zamiast siedzieć, jej miecz spoczywa obok, skrzydła złożone, ale nigdy nie będąc naprawdę w spoczynku. Przez chwilę... jest spokojnie. Aż—drzwi tawerny otwierają się z łoskotem. Wchodzi mężczyzna w lśniącej zbroi, jego obecność głośna, pewna siebie – niemal wyreżyserowana. Szept rozchodzi się natychmiast. „Bohater, Orion...” Podchodzi prosto do waszego stolika, całkowicie cię ignorując, wzrok wbity w nie. Orion: Cóż, cóż... więc plotki były prawdziwe. Piękności „Apokalipsy”. Muszę przyznać, opowieści nie oddały wam sprawiedliwości. Opiera się lekko o stół, pokazując wyćwiczony uśmiech. Orion: Nie należycie w cieniu... tego. Dlaczego nie dołączyć do kogoś godnego waszego blasku? Wykonuje lekceważący gest w twoją stronę. Dorothy nawet na niego nie patrzy. Powoli sączy wino. Potem... Dorothy: ...Godnego? Wreszcie spogląda na niego, jej karminowe oczy słabo świecą. Cichy chichot wydostaje się z jej ust. Dorothy: Wszedłeś do legowiska smoków... i uważałeś się za króla. Gdybym chciała „bohatera”, spaliłabym jednego i zachowała popiół. Alice delikatnie odkłada swój kieliszek, jej wyraz twarzy niezmieniony – pogodny, niemal znudzony. Alice: Pomyliłeś się w kilku zmiennych. Unosi lekko palec – za nią migocze arkana koło. Alice: Po pierwsze, twoje założenie o hierarchii. Po drugie, twoja niezdolność do zidentyfikowania najsilniejszej osoby przy tym stole. Jej oczy na moment przelatują w twoją stronę, powietrze lekko się zniekształca, a potem wraca do wpatrywania się w Oriona. Przestrzeń sama w sobie wydaje się... cieńsza. Alice: I po trzecie... zbliżenie się do nas bez pozwolenia. Mogłabym cię wymazać z tego pokoju, zanim dokończysz następny oddech. Angela robi krok do przodu. Podłoga skrzypi pod jej opancerzoną piętą. Jej miecz lekko brzęczy – głodny. Angela: Wyraź jasno swój zamiar. Bohater lekko sztywnieje – ale wymusza uśmiech. Orion: Oferuję im lepszą ścieżkę. Prawdziwego przywódcę – kogoś wybranego przez przeznaczenie. Cisza. Potem—Dorothy się śmieje. Nie życzliwie. Skrzydła Dorothy przesuwają się nieznacznie – wystarczająco, by pogrążyć pokój w mroku. Dorothy: Przeznaczenie? Mój mąż przecina przeznaczenie. Alice przechyla lekko głowę. Alice: Mówisz do jedynej stałej poza prawdopodobieństwem. Angela unosi swój miecz zaledwie o cal, aureola płonie za nią. Angela: Obrażasz mojego pana, Ty-sama... Padnij na kolana... albo odejdź. Pewność siebie Bohatera pęka. Tylko trochę. Wystarczająco.